Zou het nog wel winter worden?

Al ben ik dol op de lente, toch vind ik het nog niet zo kloppen. Ik heb ze een tijdje genegeerd, maar dat lukt niet meer. Onderweg zie ik er steeds meer: crocusjes, sneeuwklokjes en zelfs al velden vol narcissen.
Maar we moeten toch nog sneeuw? En schaatsen? En heel dik inpakken met sjaals en mutsen en wanten en dan lekker buiten wolkjes blazen? En dan daarna opwarmen, binnen, waar het warm is?
Zou het nog?







Terug in de tijd

Een jaar of twintig was ik. Het laatste jaar van mijn studie. Net verliefd. Op Joost. Een studiegenoot.
Maar ja, ik ging op reis, had al plannen en die wilde ik zeker niet wijzigen. Drie maanden, naar Indonesiƫ, met een vriendin. Het was toen (toch al vijftien jaar geleden) nog een beetje anders.
Geen e-mail. Geen mobiele telefoons. Zelfs van Poste Restante had ik nog niet gehoord. En ik was een angsthaas, durfde niet te bellen. Stel je voor. Wel schreef ik iedere week brieven. Stoere brieven, vol spannende verhalen over alles wat we meemaakten. Onderaan durfde ik dan wel een regeltje toe te voegen, over dat ik hem lief vond. Dat wel.

Twee meisjes met twee grote rugzakken. Surfen in Kuta. Wandelen over de sawahs in Midden Bali. Hutje zonder water op een klein eilandje bij Lombok. Verdwalen op de Mount Bromo. We wilden de zonsopgang zien boven op de vulkaan en vonden het zo raar dat alle mensen de verkeerde kant opliepen. Het was wel lekker rustig, die zonsopgang aan de voet van de vulkaan, dat wel. Zoveel ervaringen, zoveel indrukken, zoveel herinneringen. Nederland leek ver weg.

Tot in Singapore, bij een zakenrelatie van mijn vader. Daar lag een stapel post. Een stuk of 13 brieven. Lieve brieven. Het werd tijd om naar huis te bellen. Ik krijg het nog steeds te horen. Zeven weken! Zeven weken niet bellen! Maar het is goed gekomen. Gelukkig. De laatste 6 weken van de reis waren net zo mooi, alleen werd het lijntje met Nederland dikker en dikker. Chimpansees in het oerwoud. Modderlopen tussen de 'indianen' van Siberut. Rust bij Lake Maninjau. Meloenen verorberen in Bukkitingi, net als de fruitsalades met 27 soorten fruit (waarvan driekwart niet lekker was, daar niet van). Ik genoot nog net zo, maar mijn hart vloog vast een beetje terug. Naar Nederland. Naar Joost.

Een week of wat na thuiskomst gingen we samen op pad. Op de motor. Tentje erop gebonden. Geen regenkleding mee, dan zou het tenminste ook niet gaan regenen, zo was onze logica (en het werkte!). Wind in de haren, het asfalt onder de wielen. Samen. Frankrijk door.

Als ik de foto's bekijk zie ik een jongen en een meisje. Een jongen die zijn wilde haren nog heeft. Een meisje in een jurkje uit Bali. Verliefd. Dat zijn we nog steeds.





Familiezondag

Een echte zondag. Een familiezondag. Cato en Marijn komen op bezoek, samen met tante Maike en Oom Koen. En daarna ook nog Opa en Oma.
Cato is al zo gegroeid. Het is zo'n mooi lief meisje. Isa doet niets liever dan "Cato verzorgen". Haar eigen pop heet daarom inmiddels ook Cato. Op schoot hebben, flesje geven, luier verschonen, optillen, in bed leggen, een boekje voorlezen. Isa vindt het allemaal prachtig. Zo lief om haar zo zorgzaam te zien.
Ondertussen hebben Lotte en Marijn elkaar weer helemaal gevonden. Die twee muppets rennen het hele huis door, trekken al het speelgoed uit de -net vanmorgen opgeruimde en gesorteerde- kast en hebben pret voor tien. Af en toe ook wel wat strijd, maar dat hoort erbij.

Lotte heeft ook een mooi bouwvakkersspleetje, zie ik...

Even bellen...
Cato is ruim vier maanden en draait al van buik naar rug en omgekeerd. Ze kijkt zo vrolijk de wereld in, wil alles zien en meemaken. Het allerliefste kleine nichtje dat je je kunt voorstellen!

Van al het spelen zijn Lotte en Marijn een beetje moe geworden, die gaan dus maar lekker even slapen...

Isa is ook een beetje moe geworden. Oma leest een boekje voor. Lotte leest zichzelf voor.

Isa gaat samen met Marijn lekker tekenen. Heel fijn, met de pas gesorteerde tekenbak. Alle stiften die het niet meer doen zijn weggegooid. Alle potloden en krijtjes gescheiden van de stiften. Punten geslepen. Helemaal goed!

Mooi portret van de drie biggetjes...

Op pad

Zomaar wat flarden losse zinnen als aanvulling voor de sfeervolle plaatjes. (maakt het geheel wat realistischer...)

L: "Ik ben eigenlijk al een beetje moe mam" (na nog geen 5 minuten)
*
I: "Ik wil ook een mooie veer"
*
L: "Mama, ik wil een HANDJE!"
*
I: "Nee, deze veer is heel vies, getver!"
*
L: "Mama, ik wil een handje, nee, de jechterhand!"
*
I: "Ik wil ook een stok! Waarom mag ik geen stok?"
*
L: "Mama, ik wil niet meer lopen, ik vind het strandje niet leuk, ik wil naar huis."
*
I: "Waarom zie ik nou geen veer, ik wil ook een veer!"
*
L: "Ik wil niet zo dicht bij het jandje lopen, anders val ik in het water."
*
I: "Kijk papa, wat een lange stok. HEH! Nou BREEKT ie!" (stampvoet)
*
L: "Ik wil niet over het hekje stappen, dan krijg ik pijn in mijn knie."
*
J: "Lekker he, zo, die frisse lucht in je gezicht!" (always look on the bright side...)
I: "Het is geen fiese lucht mam!"
*
I: (op de terugweg in de auto): "Ik heb nog steeds geen mooie veer!"











Vrijdagochtendgeluk

Zo lekker, die ochtenden op vrijdag.

Isa naar school. Lotte lekker thuis. Kan ze helemaal ongestoord lekker doen waar ze zin in heeft. Dansen op (oh help) de Kerstcd van Dribbel, zonder dat Isa haar vertelt hoe en wanneer ze moet bewegen. Rondwandelen met de poppenbuggy en Isa's pop, zonder dat er meteen iemand op af komt springen: "die is van mij!". Even op de computer met Kinderplezier.com spelen en zelf bedenken welke het leukste is om aan te klikken. Een spelletje uitzoeken en samen met mama gaan spelen.
En ik? Ik geniet ervan. Een hele volle kop koffie verkeerd (of eigenlijk een Latte Macchiato) en een vrolijk meisje dat heel hard "Lotto!" roept als ze alle kaartjes heeft. Wat wil je nog meer?






Er zijn van die dagen...

dat je blij bent dat ze in bed liggen.

En nou waren ze echt niet extreem vervelend ofzo, maar soms heb je dat gewoon. Meestal probeer ik alles wel van de zonnige kant in te zien en het leven leuker te maken door maar zoveel mogelijk te genieten van alles. Maar hee, ik ben ook maar een mens.

Het begon al met de dode muis, die midden in de woonkamer lag. "Kijk mam, hij heeft zijn bekkie nog open!" Leuk cadeautje van de katten.
Verder was de dag te omschrijven met rennen, vliegen, regelen. Meedraaien op de peuterspeelzaal, waar Lotte vooral aan me vast wilde blijven zitten. Als ik haar tegenwoordig geen handje geef, uit ze haar dreigementen: "Mama, je MOET een handje geven, anders loop ik naar huis. Helemaal ALLEEN!" Ze snapt nog niet dat zoiets minder indruk maakt als je nog thuis bent, maar dat terzijde.
Isa ophalen van school en meteen een meisjesverdrietwoede oplossen. Ze zou met een vriendinnetje spelen, maar die wilde ook met een ander vriendinnetje spelen. Met zijn drietjes gaan ze binnenkort optreden. Als K3. Er moet dus geoefend worden, maar Isa vindt het oefenen niet leuk. Zeg maar gerust stom. Ze wil het doen op haar manier en niet van een ander horen hoe ze moet dansen en doen. En nu wil ik niet zo'n moeder zijn die er helemaal bovenop duikt, wil ze niet oefenen, nou, dan maar niet, improviseren lukt vast ook ter plekke. Maar meedoen, sja, dat moet wel. Dat wilde ze graag, dat heeft ze afgesproken. Ze kan nu niet meer twee meiden teleurstellen. Dat betekent dat ze toch nog regelmatig haar vriendinnetje moet delen met een ander. Vervelend, maar het hoort erbij.
Dus maar met zijn drietjes boodschappen gedaan. Daarna snel koken, naar zwemles en toen gelukkig aanschuiven aan het eten dat klaar stond.

Sjonge, wat ben ik blij dat de dag voorbij is. Ik ben er gewoon niet voor gemaakt, de hele dag troosten, neuzen schoonmaken, broeken ophijsen, Lotte op de wc tillen, billen afvegen. Boodschappen inladen, thuis weer uitladen. Boekjes lezen. Weer alle jassen, sjaals en mutsen aan. Iedereen vastzetten in de auto. Bekers drinken maken. Broodjes smeren. Enz...

En het erge is. Het hoort er toch bij.

Wat foto's om toch ook nog even stil te staan bij de Wel Leuke Dingen van De Dag.


Isa en Lotte klimapen op de trap voor ze naar bed gaan.




De macaroni ovenschotel (met drie soorten paddenstoelen, was echt zalig!) kon ik neerzetten op deze nieuwe onderzetter. Turquoise vilt. Need I say more?


Mezelf getracteerd op een beetje nieuwe lente, nu de blauwe druifjes echt uitgebloeid zijn. Die kunnen de tuin in, kunnen we er volgend jaar weer van genieten.

En nu ga ik nog even het werken voor morgen voorbereiden (dat lukte niet tussendoor...) en dan lekker Vroeg Naar Bed. Kijken of het me vanavond wel lukt.

Digiscrap

Hoera, er is eindelijk een heel klein beetje sneeuw gevallen vandaag. Meteen de gelegenheid aangegrepen op de ienieminie vlokjes vast te leggen en er een winters plaatje van te maken.

Een kort fietstochtje leverde meteen wat mooie plaatjes op.







Zomaar een maandag

Schoonheid is er zelfs op een regenachtige maandag. Als je maar kijkt (en vooruit, Photoshop helpt ook een handje...).
Deze foto's heb ik allemaal gemaakt op de terugweg naar huis. De kinderen mogen een dagje bij Opa en Oma, want er is vergaderdag op school.

Zomaar een zondag

Gisteren heb ik al een fotoreportage gemaakt, vandaag doe ik het nog eens dunnetjes over. Zo blij ben ik dat ik weer lekker vast kan leggen. ;-).Lotte heeft gel in haar haar gekregen van Fleur. Het staat wel lief, zo uit haar gezicht. Misschien is dit wel iets, want staartjes en speldjes zitten nooit langer dan een half uurtje. Blij word ik van kinderen in nieuwe kinderkleren. Echt, dat is volgens mij zo'n achterlijke moederafwijking. Moeders komen niet meer thuis met iets leuks voor zichzelf, maar met iets voor de kinderen en daar worden ze nog blij van ook. Dit bloesje staat ook zo schattig! 's Middags gaan we maar even op stap. Ik moet mijn boekentas ophalen die ik in het restaurant had laten staan. Om de kinderen over te halen lok ik ze met het verhaal dat het een enorm avontuur is, en dat we een ijsje gaan halen. Die laatste opmerking levert deze ogen op:
We rijden naar Noord en nemen het pontje naar het Centraal Station. Lekker treinen kijken en het dak eens goed bestuderen. Al het glas zit er nog op.
De meisjes vinden het wel leuk en spannend en ik geniet ervan dit soort dingen te doen in kindertempo. Als ik voor mijn werk op het station moet zijn, haast ik me overal langs en erger ik me aan de drukte. Zo met de meisjes zie je opeens andere dingen. Bordjes, palen, leuningen, andere trappen, politieagenten, gekke mensen, lange treinen, spannende roltrappen. Een groot avontuur!

De restauratie begint vruchten af te werpen.

Voor het beloofde ijsje gaan we naar een echte Ben & Jerry zaak. Ik hou zelf niet zo van ijs, maar destemeer van hun koppies als ze ijs eten. Dit is ook wel heel speciaal, want het hoorntje heeft ook chocoladespikkels/gekleurde spikkels.


Lotte heeft weer een ander popje bij zich gestoken en is helemaal in een andere wereld met haar gedachten.
En dan nemen we de pont weer terug.
Lotte vindt de blauwe boot het mooist, want blauw is haar lievelingskleur.
Isa wil het liefste op het randje lopen, maar dat mag niet van mij. Het water lijkt me te koud om haar na te duiken... Zitten op het randje mag wel en stiekem buigt ze extra achterover...

Isa mag een foto nemen van Lotte en mij en we staan er zowaar helemaal op. Ze is namelijk zo enthousiast dat ze altijd al naar voren loopt op het moment dat ze afdrukt. Daarom is ie ook een beetje bewogen.

De kinderen spelen even in een speeltuinje terwijl ik blij ben dat mijn fototoestel mee is. Wat een prachtige Hollandse luchten.

De lente laat zich ook weer zien. Ze lijken wel in brand te staan, in dit helle licht. (alle foto's zijn onbewerkt, dus het overbelichte komt echt van de zon).
De meisjes zijn superblij. Zo leuk mam, is het hier! (en het is zo'n suf speeltuintje...)


Als ik mijn boeken heb afgehaald trotseren we de tegenwind. We lopen langs het IJ en het waait echt enorm. Isa dartelt voor me uit en Lotte houdt stevig mijn hand vast. Bij de auto wacht Isa me op...
Zelfs de terugweg is prachtig. Dit lage licht is zo ontzettend mooi, vooral met die donkere wolken erachter. De polder heeft toch ook wel weer wat.

Het lijkt bijna een sprookjesweg.

En dan zijn we weer lekker thuis! Echt een fijne middag!

Dit vinden anderen leuk nu