Gewone dingen

Extra genieten weer van het gewone dagelijks leven, na zo'n weekend met toeters en bellen.

Dus vandaag maar eens aandacht voor wat dagelijkse dingen.
Isa's nieuwe bedlampje bijvoorbeeld.
Sinds ze kan lezen, wil ze graag een lampje bij haar bed. Logisch, want dat had ze nog niet. Als ze al eens mocht lezen, moest ze zelf haar licht aandoen. Maar dat knopje zat hoog bij de deur, springhoogte. En je netwarme bed uitkomen om te springen voor je licht is niet zo aanlokkelijk.

Dus kreeg ze van mij een bedlampje. En een wekker. Nu vraagt ze iedere avond tot hoe laat ze nog mag lezen. En dan zie ik vanuit de kamer het licht onder haar deur door komen (voordeel van een oud huis, zonder echte halletjes en met kieren onder de deuren). Stipt op tijd doet ze het licht zelf weer uit.
Nog een voordeel van de wekker is dat ze ook 's morgens eerst weer gaat lezen als ze wakker wordt en pas om 7 uur naar ons toe komt! Wat een heerlijk nieuw tijdperk is dit!

Wel grappig, want ze verzamelt een hele stapel met boeken naast haar bed. En iedere week als de hulp in huis is geweest, is ze weer verontwaardigt dat al haar mooie boeken in de kast staan. Waar ze horen, volgens de hulp. Maar volgens Isa's logica horen boeken naast je bed. Om nog lekker even te lezen. Logisch toch?

Nog een ander dagelijks gelukspuntje: de laatste bloemen die ik van een vriendin kreeg, die anderhalve week geleden kwam eten met haar gezin. Ik ben er zo slecht in om bloemen weg te gooien. Zelfs als de bos bijna verlept is, kan ik het nog niet over mijn hart verkrijgen. Want dan zie ik nog een paar mooie bloemen die net uitkomen....

Meer

Meer fotootjes van dit weekendje Disney. Zoveel indrukken, mijn hoofd suist er nog steeds van....
(en dan zijn we niet eens in it's a Small world geweest, met dat liedje dat de hele tijd blijft hangen....)




Terug van eventjes weggeweest

Even druk geweest met allerlei dingen. En met een weekendje weg.....

Maar we zijn weer thuis. Later meer!


Herfstdingen

In een cafeetje warme chocomel met slagroom drinken (en wij Bokbier natuurlijk).

Mooie dag

Geïnspireerd door Francine heb ik speculaasmix gekocht. Dat werd een heerlijk huiselijk ochtendje. De meisjes in hun pyjama, blij deeg kneden, vormpjes uitsteken, snoepen van de restjes en lekker ruiken dat het deed!
Om de huiselijkheid een beetje te compenseren, ging ik toen lekker naar Amsterdam. Alleen, op weg naar een reunie van een oud vriendinnenclubje van de lagere school. We hadden een echte Club, met wisselende namen, van de Vijf (ja, van die boeken...) tot Dinges en van Dattum. We schreven een eigen krant en brieven aan elkaar. Een hoog Hello Kitty gehalte, geurstiften, stickertjes etc. Het was al meer dan 20 jaar geleden dat we met zijn allen bij elkaar waren. Leuk om elkaar weer te zien.

Eerst de toerist uithangen in de Rosse buurt van Amsterdam.

De herfst kleurt de stad.
Gevels op twee manieren.

Schaduw.
Typisch Amsterdam. Wat ben ik toch dol op die grachten.
En dit is ook Amsterdam, al doet het meer Californisch aan ofzo. Toch gewoon in de Warmoesstraat geschoten....

Nog meer gevels.
De Beurs, wat een prachtig gebouw is dat toch.
Het stikte van de toeristen....
Wij zaten in de Bakkerswinkel. Zo'n gelegenheid waar 95% vrouw is. Maar ja, welke man gaat er nu voor een high tea? Wij wel. En het was echt lekker....



Deze taartjes waren nog maar het begin, van veel meer lekkers!
En 's avonds leek het wel of een gekleurde wollen deken de aarde toedekte. Zelfs Lotte en Isa keken ademloos toe.

Lopen

Het is bijna zover. Bijna heb ik alle lessen van Evy afgerond. Dan kan ik 10 kilometer aan een stuk lopen. Niet voor te stellen. Ik denk nog even terug. Vlak voor Oudennieuw vorig jaar stond ik bij vriendin P. op de crosstrainer. Leuk, dacht ik. Maar na vier minuten vond ik het niet meer leuk. Ik kon niet meer.

Een conditie van niks, concludeerde ik. Dat moest veranderen, vond ik. Dus ik kocht ook een crosstrainer en bouwde langzaam aan mijn conditie. Maar zoals dat gaat met dat soort apparaten, is de lol er na een tijdje af. Ik moest dat anders aanpakken. En toen ontdekte ik Start to Run. De podcasts zijn inmiddels niet meer op de originele site te downloaden, maar als je googlet, kom je ze nog wel tegen. In 27 lessen ging ik van mijn slechte conditie naar een conditie die al best goed te noemen was. De eerste lessen deed ik op de crosstrainer, maar al snel zocht ik het echte werk op: buiten lopen. En langzamerhand ging ik er steeds meer van genieten. Van 1 minuut rennen, twee minuten wandelen, naar 3 minuten rennen, 5 minuten, tot ik uiteindelijk een half uur achter elkaar kon lopen.

Ik had de smaak zo te pakken dat ik direct aan de tweede reeks ben begonnen: in 30 lessen 10 kilometer leren lopen. Zonder te stoppen, zonder te wandelen. Het leek bijna onmogelijk. Maar ik ben er bijna.

Ondertussen loop ik nu zo'n 4 maanden trouw drie keer per week. En ik ben gegrepen door het virus. Het is zo leuk. Het is zo lekker. Het is zo goed voor mezelf. Vorige week heb ik voor het eerst een uur achter elkaar gelopen. Een uur! Zestig minuten! In een uur kun je een leuk rondje doen. Zo zie ik opeens de omgeving hier met een andere blik.

Maar het einde is in zicht. Nog 5 lessen en dan ben ik er. En dan? Dan wil ik door blijven gaan. Mijn doel is om volgend jaar de Dam tot Dam loop te gaan doen. Maar eerst maar even die 10 kilometer vast zien te houden. Zonder Evy, want die lessen zijn op.

Gelukkig heb ik een nieuw alternatief. Als vervroegd verjaardagscadeau heb ik mezelf een Ipod Nano gegeven, met een Nike + sensor. Zo kan ik mijn eigen muziek luisteren en onderwijl iedere kilometer, of iedere vijf minuten horen hoe ver ik ben. Die sensor houdt precies bij hoe snel ik ga, hoeveel ik heb gelopen en hoe lang. Geweldig!

Gisteren heb ik het voor het eerst geprobeerd, met dit als resultaat:

Je kunt zo heel goed zien dat ik de eerste kilometer in heb gelopen en laatste paar honderd meter heb gewandeld. De les was over en ik heb het laatste stukje uitgelopen tot thuis.

Ik moet 'm nog calibreren, want die 6,69 km is in werkelijkheid 'slechts' 5,5, maar dit staat zo wel even leuk, toch?

Heb er al helemaal zin in om verder te gaan lopen. Iemand nog suggesties voor fijne hardloopmuziek?

Kijk, oma!

Dag lieve Oma op je wolkje.

Kijk, dit zijn je achterkleinkinderen. Allemaal meisjes. En ze zijn zo lief. Ik weet zeker dat je het goed met ze zou kunnen vinden. Isa is dol op grapjes, net als Danique. Ze zouden het heerlijk vinden om hele verhalen voor je te verzinnen. En Lotte, Lot zou de hele middag wel op schoot kunnen zitten, knuffelen. De kleine Senna is er ook bij. Vier meisjes, lieve Oma. Vind je het niet prachtig? Ik heb Isa en Lotte over je verteld hoor!

(Op bezoek geweest bij mijn nicht met haar twee dochters....)

Een regenachtige herfstdag

Een regenachtige dag was het vandaag. Niet naar buiten, maar binnen herfstig doen.
In de bibliotheek een film gehuurd, popcorn gebakken en met zijn drietjes op de bank...


Een geweldig leuke film, we zijn ook het boek aan het lezen, maar de film is ook wel heel erg leuk.

Mooi moment: Aan het einde van de film legt Isa haar hand op mijn been en kruipt extra dicht tegen me aan "Mam, ik zou ook alle snoep van de wereld wegdoen, als ik maar bij jou kan blijven".

Wat een lieverd is het toch!

Van het dak schreeuwen

Ik kan het wel van het dak schreeuwen! Er is een nieuw kind geboren. Mijn vriendinnetje Karijn is moeder geworden. Zo'n 31 jaar geleden zaten we samen op school en werden we vriendinnen voor het leven. En nu is hij er, haar zoon, hun zoon. Het is zo'n wonder, iedere keer weer, maar deze keer in het bijzonder.

Jesmin, welkom op de wereld! Net een dagje oud. Zo klein nog en zo af. 10 vingers, 10 teentjes, mooie wimpers, zwarte haartjes. Een hele heldere blik. Zo mooi, niet in deze foto's te vangen, want ik moest helaas flits gebruiken, maar het gaat om het moment.


Nog meer herfst

Het gaat misschien een beetje vervelen, maar ook vandaag zijn we weer in de herfstsferen. Hoe kun je ook niet op pad gaan en de bossen opzoeken met dit stralende herfstweer? Het heeft bij mij een tijdje geduurd, ik kon me er maar niet bij neerleggen dat de zomer voorbij was, maar ik heb me volledig overgegeven aan de herfst!

Vandaag in het bos met mijn allerliefste nichtjes. Marijn lijkt net een engel met haar prachtige krullen.

En Lotte vindt dat ze heel stoer in een boom klimt, maar het heeft meer weg van boomknuffelen.

Koen zegt (terecht) dat er vast al heel veel plaatjes van roodmetwitte stippen zijn gemaakt en dat ik ze vast ook kan vinden als ik ga googlen. Maar ja, ik ben nu eenmaal een gek met een hobby en voeg er nog eentje toe aan het assortiment paddenstoelenfoto's...
En nog eentje...
En ik probeer mijn telelens...
Zo genieten, die meisjes in het bos.
En thuis is het tijd om de kastanjes te poffen. Joost maakt het vuurtje aan en in een mooi potje knallen de kastanjes letterlijk de deksel van de pot. Bokbiertje erbij, de zon zo warm dat Isa met blote benen gaat. En oh, wat zijn ze lekker!!!

Ik probeer al dagen om Isa goed op de foto te krijgen om haar fietsenrek te laten zien. Maar mijn meisjes houden niet zo van echt poseren en het lukt me steeds maar niet goed. Hier kun je het net een beetje zien: haar voortand (boven) is eruit!
En samen wilden ze wel op de foto!

Nog wat leuks: zoals wel vaker praten we nog een beetje over de dag. Over wat we het leukste vonden. Ik vertel de meisjes dat ik het echt Heel Leuk vond dat toen ik vanmorgen terug kwam van hardlopen het huis echt helemaal spic en span was. De meisjes hadden alles opgeruimd, alle klei netjes opgeruimd, de tafel schoongemaakt, alle playmobil weer terug in de bakken, alle losse spulletjes weg, zelfs al het servies wat nog in huis rondslingerde terug op het aanrecht. En ze hadden zich ook nog helemaal aangekleed. Super!

Isa hoeft niet lang te denken over wat zij het leukste vond van vandaag: Dat Cato kon lopen en naar haar toe liep! Ja, ze loopt!!! Grote kleine nicht!

En eigenlijk, eigenlijk vond ik deze dag in zijn geheel gewoon helemaal leuk!

Stralende dag

Wat een stralende dag vandaag. Zo'n dag waarbij je het liefste alleen maar buiten wil zijn. Waarbij het te warm is voor je jas. Waarbij de lucht zo helder blauw is, dat het bijna nep lijkt.

De meisjes bij Ot en Sien. Opa Jan heeft nog een foto van de meisjes (of is het alleen Isa) bij het beeld, van een hele tijd geleden. Leuk om straks eens naast elkaar te leggen.
Noordhollands landschap. Zo mooi om de luchten weerspiegeld te zien in de sloot. Als ik aan het hardlopen ben, blijf ik me daar ook over verwonderen. Sloten als spiegels van de ziel van de dag. Jaja, ik word er een beetje poetisch van....
Opa en Oma zijn weer terug van vakantie en de meisjes hebben ze zo gemist!

Wat zitten ze er gezellig bij, zo saampjes.


Nog een spiegeling in de sloot, alleen dan anders.

Dit vinden anderen leuk nu