Tarzan

"Mam, Tarzan heeft een bruine onderbroek he?"


Tante Maike had kaartjes, via haar werk. En zo konden de twee nichtjes naar de voorstelling. Het was een enorm evenement, in het Circustheater in Scheveningen. De meisjes werden geschminkt, er liep een (enge) clown rond die kon googelen, ze kregen een ballon en een cadeautje. Lotte was er vol van. En dat was nog alles erom heen. De voorstelling zelf maakte ook heel veel indruk. In het grote theater kropen ze naast elkaar op een stoel, armen om elkaar heen. Het was een lange voorstelling, maar het grootste gedeelte waren ze volkomen gegrepen. En zelf vond ik het ook erg mooi. Zwierende apen aan lianen door de zaal, prachtige decors en lichteffecten, het zingen daar was best doorheen te komen dus al met al was het een groot succes.

In de auto op de terugweg bleef Lotte er maar over zingen (dat doet ze tegenwoordig, dan wil ze om de beurt een liedje zingen en zingt zij haar belevenissen van de dag), afgewisseld met vragen en stukjes verhaal. Over die bruine onderbroek. En over dat ze toch echt zeker wist dat er ook een rode olifant in meespeelde, want dat wist ze echt zeker. Toen ik haar vroeg hoe het dan kwam dat we die niet gezien hadden, zei ze op zo'n 'duh"-toontje, dat die vast in het allerlaatste stuk kwam en dat we 'm net gemist hadden. Maar dat gaf niet, want het was allemaal al zo mooi en leuk geweest.

Dank je wel, tante Maike!








Nieuw huisdier

Eindelijk was het dan zover. Isa kreeg haar cavia.
Een heuse aftelkalender had ze gemaakt, waarop ze iedere dag een nieuwe dag afstreepte. En soms twee, want dan was die volgende dag ook maar vast afgestreept. En soms dus geen een, maar dat compenseerde ze door heel vaak te vragen hoeveel dagen het nog zou duren.

Met Joost was ze al langs een dierenwinkel geweest, waar ze de meneer het hemd van het lijf had gevraagd. Ik kon haar iedere vraag stellen over cavia's die ik maar kon bedenken. Zij wist het antwoord. We hadden een boekje uit de bieb gehaald, en een boekje gekocht. Ze had ze allemaal gelezen en had er zo'n zin in.

En vrijdag was het dus zover. Samen met een vriendin en met Joost gingen ze op pad en kwamen ze terug met een enorme kooi.

Dit weekend hadden we er dus een nieuw vriendje bij: Cavi. En hoewel het beestje nog erg moet wennen en het grootste gedeelte van de tijd verstopt zit in haar holletje, is het toch best gezellig (geef ik schoorvoetend toe). Om het beestje een beetje te laten wennen, nemen we haar af en toe voorzichtig op schoot, heeft Isa haar al geborsteld, stukjes appel gevoerd, wel tien keer gecontroleerd of er genoeg voer was, gekletst tegen het beestje en mij een paar keer serieus gevraagd of ik wel goed op Cavi kon letten tijdens haar logeerpartijtje bij de Scouting.

Ze wordt groot.



Bezig

Sinds een tijdje probeer ik rustig aan te doen.
Broodnodig, want een beetje kortsluiting in mijn gedachten. Ik ben niet de enige waarschijnlijk. Maar in deze tijd is het zo veel. Veel donkerte, veel werk, veel geregel, veel drukte, nou ja, misschien niet zo heel erg veel, maar ik maak me er gewoon veel te druk over.

In mijn poging een stapje terug te doen hebben Joost en ik de huiskamer verbouwd. Geschoven en gedaan. Logisch. En toen wilde ik de witte kast ook eens ordenen. In een zoektocht naar wat meer rust in mijn hoofd, zou het ook wel fijn zijn de stapels die her en der verspreid zijn in het huis wat aan te pakken. Maar na een stapel, bleek dat de kast ook nodig was. En na een la van de kast was ik zo moe dat ik maar op de bank ben gaan zitten en mezelf tot de orde maande.

Rustig zitten. Gewoon maar even kijken naar de walnoten op Isa's etagere. Die daar zo mooi liggen. Die ruwe basten, nog met modder (het zijn verse walnoten, gekregen van vriend S.), bij dat mooie servies, kundig bij elkaar gezocht en in elkaar geplakt door Isa. En het gekke was: ik werd er rustig van.

Lotte was ondertussen onverstoorbaar rustig bezig met haar dingen. Ze zocht een leuk muziekje uit (welja, de kippetjes van de koning passen goed bij mijn stemming).
En ze was wel een uur in de weer bij het fabriceren van een stokje. Zonder dat ze erbij stil stond wat nog meer moest, dat er ook nog boodschappen moesten komen, hoe dat nu allemaal moest met pakjesavond volgende week, en met de kerstvakantie en welja, hoe gaan we de zomervakantie regelen, en het afzwemmen en die wil ik eigenlijk nog een kaartje sturen en dat moet ook op de post en oh help, er moeten nog allemaal formulieren gedaan en afgehandeld en oh ja, walnoten.... Rustig.


Maar daar had Lotte dus geen last van. Ze showde me trots haar stokje. Toverstokje, feeenstafje, en ze danste door het huis en wees me alle plekken aan waar ze met haar kind en het stafje op de foto wilde.




Soms ben ik zo jaloers dat ik geen kind meer ben.
(alhoewel, toen deed ik ook altijd al tien dingen tegelijk...)

Sneeuw

Lotte vond het maar gek, sneeuw in de herfst.

Maar wij vonden het allemaal ook wel heel erg leuk!
Eens een keer wat anders dan een sneeuwpop: een sneeuwzeehond!



Hoedjes van sneeuw.



Zomaar twee pietjes op bezoek!

Weekendje weg met Fleur

Op de een of andere manier gooit Blogger alle foto's door elkaar. Dus in willekeurige volgorde allerlei plaatjes van het weekendje weg met Fleur. De meiden aan het tekenen. Isa vindt dat Fiene zulke mooie hartjes kan maken.
Alle kinderen bij elkaar.

Het vakantiespeelgoed: Kapla.

Verrassing op zaterdagochtend: sneeuw!

Alle kinderen kijken tv, terwijl wij een beetje bijkomen van een roerig nachtje.

Aankomst: Isa en Lotte knuffelen met Bollo.

Moe van het zwemmen, wachten op de patatjes.


Joris (het lekkerste ding op aarde zo ongeveer, in ieder geval in de categorie 5-)

Druk bezig met het schaakspel.


Spelen in de sneeuw.
Toevaltreffer: Isa gooit opduikdingetje naar de kant.

Zoek de vier kinderen.

Speculaasjes bakken met pieten.

Ook wachten op de patatjes.

Nog meer wachten.

Mijn auto heeft haren gekregen.

Kaarsjes.


Schoen zetten.
Zingen bij de kachel.


Pinda's pellen.

Merel denkt na of ze ook op het springkussen wil.


Bij het bowlen komt er opeens een Piet langs (Lotte wil niet op de foto).


Zal ik nu eens goed gaan gooien....


Bowlfeestje.

Isa juicht iemand toe. (en ze vindt Joris zo lief)


Dit is de terugreis alweer, gelukkig alleen het laatste stukje zoveel sneeuw.


Op de wip.

IJs!

Foto's maken.
Samen springen.

Dit vinden anderen leuk nu