Vakantie

Vandaag is de vakantie eigenlijk echt begonnen. Isa uit logeren, dus heel rustig in huis. Lot vermaakt zichzelf, al spelen we ook af en toe samen omdat dat zo gezellig is.



Na de zwemles gaat ook Lotte de hort op: naar een partijtje. We hebben de hele middag vrij. Natuurlijk uitgelezen moment om de vakantiedingen te regelen: er moet nog zoveel opgeruimd in huis, er liggen stapels was, alle spullen moeten nog opgezocht worden (waar heb ik ze neergelegd na de verhuizing?), koffers ingepakt. Genoeg te doen.

Maar we hebben vakantie en laten de boel de boel. Lekker naar buiten samen. Een stuk rijden en lekker wandelen.
Sinds de dooi lijken er wel steeds meer ganzen deze kant op te komen. De hele dag hoor je ze en zie je ze, prachtige figuren in de lucht.
Hier en daar nog best wat kruiend ijs.

Echte Hollandsche luchten, met die grote witte wolken in het blauw. Zo in de polder is dat zo mooi, je kunt zo ver kijken. Aan de ene kant is het dan nog helemaal opgeklaard en aan de andere kant is de lucht bijna zwart en zwaar van de sneeuw. Hier kwam de zon er zo mooi tussendoor.
Zo zonder kinderen neemt Joost lekker meer risico. Ik durf niet zo goed en blijf bij de kant. Het ijs is van boven nattig. Maar het is nog reuzedik overal, zo de eerste honderd meter uit de kust.


Een goede voorbode van de vakantie. Als ik in oktober geweten had dat het hier zo'n winter zou zijn, dan had ik vast iets anders geboekt. Toen had ik in gedachten "Nou, dan hebben we in ieder geval echte sneeuw, de komende winter...". Maar we gaan er evengoed van genieten, een week wintersport in Noorwegen (wow, Noorwegen!).

Tot volgende week!

Nieuw leven

Ik hield het nauwgezet in de gaten, de takken die ik laatst in een vaas heb gezet, uit de tuin geraapt na het snoeien van de bomen. Ze leken dood, evengoed mooi door de grillige vormen, maar geen leven in.

Maar door de warmte binnen is een van de takken (ik denk van de peer) opeens uitgelopen.

Een uitgelezen moment om te gaan fotograferen!

Natuurlijk kan ik de takken er gewoon op zetten, zoals ze zijn.

Ook leuk, en voor later misschien nog leuker, want te zien wat voor knutsels en troepjes er op de achtergrond liggen. Maar fotografisch niet zo interessant.

Door echt goed te kijken en in te zoomen op de losse uitgebotte knoppen, is het opeens veel spannender. Mijn diafragma zo open mogenlijk (laag f getal) en de achtergrond zo veraf mogelijk, zodat ie helemaal onscherp wordt. Beetje rondkijken en een extra takje op de achtergrond in beeld, dat door de kleine scherptediepte een beetje vaag wordt.

Nog best lastig hoor, want buiten is het grijs en grauw, ik heb maar net genoeg licht om goed scherp te kunnen stellen.
Om de grillige vormen van de takken te benadrukken kies ik ook een andere hoek. Ik zorg ervoor dat er een pluk narcissen op de achtergrond staat. Dat gelige zorgt voor een lente-achtige sfeer in mijn foto.
Een andere manier om eens goed te kijken naar dat jonge blad, is door de foto tegen het licht in te nemen. Volgens de regels natuurlijk fout, want dan moet je de zon van opzij of in je rug. Maar ik heb lak aan die regels, mijn mooiste foto's zijn tegen de zon in. En nu met het gedempte licht, dat door de blaadjes schijnt, zie je helemaal de nerven en de haartjes. Ook nu heb ik expres nog een ander takje op de achtergrond geplaatst. Vond ik spannender.
Nog een foto, weer een andere hoek. Iets minder ingezoomd, zodat de scherptediepte iets groter is. Gekeken naar een interessante achtergrond, dat rode in de verte maakt het net anders dan anders. Voor het contrast zorg ik ervoor dat ik mijn camera zo richt, dat het scherpe blaadje de tak -die donkerder is- als achtergrond heeft.


En toen moest ik opschieten, om de kinderen uit school te halen.....

Zoomlens

Bij mijn fototoestel zaten twee kitlenzen. Een 18-55 mm, die ik eigenlijk tot nu toe altijd heb gebruikt en een 55-200 lens. Die laatste vind ik een beetje lastig. Je moet echt een paar stappen achteruit zetten om de dingen op de foto te krijgen die je wil. En dat terwijl ik gewend ben om er juist dicht op te kruipen. Dichtbij te komen.

Toch is het wel leuk om te oefenen met de zoomlens. Zeker met het mooie avondlicht leverde het leuke plaatjes op.




Uitzicht

Allerlei soorten foto's van uitzicht. Op 1 na allemaal vanuit ons huis gemaakt.










Fotocursus

Een van mijn doelen voor 2010 is om beter te leren fotograferen. Ik doe het al jaren graag. Hou ervan om anders te kijken en dingen anders te zien. Maar nu werd het tijd om ook technisch een stapje vooruit te doen. Hier en daar pielde ik al wel wat met instellingen, maar eerlijk gezegd nam ik 95% van mijn foto's gewoon op de automatische stand.


Zaterdag had ik een fotocursus. Veel nieuwe dingen gehoord. Ook veel dingen gehoord, die ik al wel wist, maar veel te weinig toepaste.


Een paar oefenfoto's van vandaag. Even tussendoor.







Kruiend ijs

Vanmorgen kwam Lotte bij ons in bed liggen met de mededeling: het sneeuwt weer heel hard en alles is weer wit.
En ja hoor. Een nieuwe laag sneeuw. Wel jammer, want daardoor was het ijs veel minder goed. Alhoewel er toch nog veel schaatsers waren. Je schijnt nu helemaal voor de kust tot aan Hoorn te kunnen schaatsen. De eerste ruim honderd meter uit de kust zijn mooi glad en erg dik ijs. Zeker 10 cm dik, misschien zelfs zo'n 20 cm. Joost stak zijn hele hand in een scheur om te testen en de ijslaag was zo dik als zijn hand tot aan zijn pols. Een stuk verder is er een laag met kruiend ijs. En het linke nu is dat de scheuren die in het ijs zitten (zo'n cm breed) veel minder goed zichtbaar zijn door de sneeuw. Als je daar met volle vaart in komt met je schaats, ben je niet blij.

Maar het gevaar zat 'm niet in het schaatsen. Ik ging met de ouwetjesclub ;) een stukje wandelen, maar gleed zelf keihard onderuit. Vol op mijn heup. 't is nu nog gevoelig.

's Middags nog even kijken bij het kruiende ijs in Volendam. Echt best spectaculair hoor. Al was het loeidruk. Met heel veel schaatsers, die zo het Markermeer overgingen, naar Marken.






Natuurgeweld

Overal om me heen hoor ik het: de winter mag nu wel afgelopen zijn. En eerlijk gezegd had ik dat gevoel ook wel. Toe aan zon en sneeuwklokjes. Zin in met zonder jas naar buiten.
Maar ondertussen bleef het stiekem winter. En opeens. Opeens lag het IJsselmeer dicht. Ik was een hele dag buiten de deur aan het werk(maar dan wel ergens binnen, in een zaal) en kreeg een juichend sms-je van Joost, dat hij aan het schaatsen was op het IJsselmeer.

Jaloers was ik. En ongeduldig. Oh! Hoe kon het dat ik al een paar dagen niet meer de dijk over was geweest.

Dus toen de kinderen vanmorgen op school waren gebracht, beglibberklom ik de dijk en maakte ik een prachtige wandeling. De zon was al best hoog, maar alles was nog een beetje oranjeachtig van het ochtendlicht. En waar eerst nog hobbels en schotsen en scherpe ijsranden waren, hadden de wind en het weer de ijslaag nu gladgepolijst.

Zo bijzonder. Net alsof er een randje scherpe punten af was gesneden. Je kon de lagen van de ijsschotsen nog zo goed zien op sommige plekken.

Een meter of honderd uit de kust, was er veel natuurgeweld geweest. De wind en de stroming had de ijsschotsen tegen elkaar geduwd en opgestuwd. Een rafelrand. Hier en daar hoorde je in de verte gekraak. Alsof er nieuwe barsten in het ijs gebeukd worden door de enorme natuurkrachten.

De zon weerkaatste in losse brokken ijs, die daardoor wel licht leken te geven op de donkere stukken.
De schotsen stonden zo mooi, het leek wel een tentoonstelling, met mooie beelden op sokkels.
En het landschap was zo bijzonder. Dat je op het IJsselmeer kunt lopen, dat is al uniek. Maar dat het dan ook nog mooi is. En zo stil, op het gekraak van de grote ijsschotsen na.

Je denkt misschien: ijs is ijs. Maar ieder stuk ijs is anders. Hier en daar grijzig, soms bijna wollig van de ingevroren sneeuw. Soms pikzwart. Ik werd er stil van.


Na mijn rondje hardlopen trokken Joost en ik onze schaatsen aan. Tussen de kust en de strook met schotsen is het ijs echt tamelijk goed. Niet spiegelglad, maar glad genoeg om lekker te schaatsen. Superdik, ik schat zo'n 12 cm ofzo. Maar gek genoeg was er niemand op het ijs. Zat iedereen binnen te sikkeneuren? Wat een gemiste kans! Met het zonnetje erbij en de wind in de rug gleden Joost en ik on top of the world. Wat een machtige dag!




Dit vinden anderen leuk nu