Ni hao, *terug in de tijd*

Eigenlijk weet ik niet meer precies wat de aanleiding was om het fotoboek te pakken. Een verhaal waar ik op kwam, over een paardentocht in China. Isa zat op het puntje van haar stoel en ook Lotte kwam er gezellig bijzitten.

En zo gingen we tien jaar terug in de tijd, toen ik met vriendin Suzanne een maand door China reisde (voor de tweede keer, want we waren eerder al verliefd geworden op dit prachtige land).

Grappig om terug te zien dat ik eigenlijk nog precies hetzelfde ben als toen. Weliswaar is mijn haar nu geverfd om de grijze haren die langzaam maar zeker komen opzetten te maskeren, maar ik ben daar nog precies Jo. Voel zo weer hoe ik me toen voelde, op dat grote plein van de Hemelse Vrede (wat een contrast, die naam, met de gebeurtenissen die er plaatsvonden).
We bekeken plaatjes, over hoe Suus en ik Pekingeend aten in Beijng (he, waarom heet het nu geen Beijngeend?) en hoe de mensen daar overal 's avonds dansen op straat. Cassetterecordertje erbij en gaan met die banaan. "wat gezellig zeg" zegt Isa.
En daar zijn de paardenfoto's. Een dag of vier gingen we de bergen in bij Songpan, een prachtig gebied in de richting van Tibet. Op paarden reden we door de bergen en passeerden we alle seizoenen, van sneeuw in op de toppen, herfstkleuren in de bomen, fris lentegroene weiden en bloedhete zomer.
We reden er de hele dag door het prachtige landschap. In de middag werden tenten opgezet en kookten de gidsen op een vuurtje. Een unieke ervaring!
We fietsten in drukke steden en aten heel experimenteel zo nu en dan (dit was een soort van combinatie van gerechtjes, met ook iets van slang erbij).
We werden verliefd op de panda's, net als Isa en Lotte, die zowat in het fotoboek kruipen en de beestjes 'zo schattig' vinden.
Nog een foto van de paardentocht, waar we ook nog een wandeling maakten, hoog de bergen in, naar Snow Mountain. Een zware tocht, op zo'n 4000 meter hoogte. "You can do it, if you really want". Dat motto van toen, zit nog steeds af en toe in mijn hoofd. Net als het liedje wat we daar zongen "I like the flowers, I like the daffodils". Hetzelfde liedje wat Isa zong na afloop van ponykamp.
In het gebied vlak bij Tibet (omgeving Langmusi en Xiahe) maakten we wandelingen langs kloosters en kletsten we met monniken, die zich verlekkerden aan onze Lonely Planet.

Veel te weinig foto's gemaakt van de geweldige teksten van de Chinezen. Chinglish is zo ontzettend grappig af en toe.
Isa vond dit wel hele lieve mensen.
Het album eindigde met een fotoserie op het vliegveld van Bukarest. We hadden wel redelijk wat tijd in die dagen, maar nog niet zo heel veel geld. Het kon ons niet schelen dat we moesten overstappen om zo een paar honderd euro te besparen. Zelfs niet dat die overstap zo'n 15 uur duurde. En dan hadden we er al een lange vlucht vanuit Peking opzitten, naar Bukarest. Met de auto waren we er sneller geweest. Maar het kon ons niet schelen en met de zelfontspanner maakten we ieder uur foto's.


In een uurtje op een zondagavond was ik zo weer in een hele andere wereld. Samen met Isa en Lotte, die er toen nog niet eens waren.

Weekend

Het is vrijdagmiddag, het weekend is begonnen. Met allereerst iets leuks en spannends: we gaan op de foto! Meer kan en wil ik er nog niet over vertellen.... :)






Allemaal worden we mooigemaakt en dan gaan we in het bubbelbad. Ergens in de zomer zullen de foto's ergens verschijnen. (en verder doe ik helemaal niet geheimzinnig ofzo).

Daarna genieten we gewoon van het badderen.



En als de meisjes in bed liggen, werk ik in de tuin. Kilometers kleefkruid trek ik eruit, terwijl de zon langzaam ondergaat. Dit vind ik een van de fijnste momenten van de dag. Alles lekker stil, een rustige avond voor me. Nog een beetje werken in de buitenlucht, terwijl ik niks meer hoef en er geen 'gemama' klinkt. Ik zie de 8 waterhoentjes voorbijsjezen, alle eitjes zijn uitgekomen! Op het weiland naast ons lijkt het wel een kraamkamer met al die jonge ganzen. Het zijn er nog veel meer dan op de foto in mijn vorige post.

Joost heeft een vuurtje aangestoken en kaarzen aangezet. Vanmiddag waaide het nog zo enorm, maar nu is het windstil. Uniek voor hier. We drinken een donker biertje en kletsen wat over de week. We hebben het maar goed.




Pinksterweekend


Hoewel mijn hoofd eigenlijk heel ergens anders is, probeer ik me toch -of misschien wel juist- te richten op al het moois.

En daar was dit Pinksterweekend genoeg van te vinden:






(eigen oogst! net zoals we ook al rucola en pluksla hebben kunnen eten)



Joost heeft in Amerika een hippiebusje gevonden, dat hij heeft laten verschepen en op Nederlands kenteken gaat laten zetten. Echt megacool, het hele surfersgevoel komt zo boven. Hier gaan we leuke vakanties mee krijgen!



















Isa telt haar zelfverdiende geld. Samen met een vriendin heeft ze limonade en water verkocht langs de weg. Ze heeft goede zaken gedaan!


Dit vinden anderen leuk nu