Mooie dingen

Soms zit mijn hoofd zo vol, dat ik het denken niet meer kan stoppen.
Mij helpt het om dan te kijken naar de kleine dingen, gewoon om me heen.

Takken die we hebben gevonden aan het IJsselmeer en die nu in mijn schattige lieveheersbeestjesemmertjes en gietercollectie staan.

Schapenwol, van de net geschoren schapen bij mijn nieuwe vogeltjes.
Tadaa: de oogst worteltjes. Alhoewel, oogst. Met gemiddeld anderhalve centimeter per worteltje is het niet echt oogst te noemen.
Versgeplukte bloemen uit de tuin, met mijn nieuwe kandelaars.
Zo fijn is dat, in de tuin op zoek naar omgevallen bloemen en een mooi boeket samenstellen. Ook heel veel korenbloemen, zelf gezaaid!

(en al die nieuwe spulletjes, ze lijken te komen uit een hele sjieke woonwinkel, maar ze komen gewoon bij Leen Bakker vandaan - daar was ik even toen Lotte bij ballet was.)

Vakantie op maandag

Iedere dag realiseer ik me wel even hoe gezegend ik ben dat we op dit mooie plekje wonen. Ik sta er iedere dag wel even bij stil en hoewel ik helemaal gewend ben hier, went het nooit, die luxe van het buitenleven.

Maar nu met de zomer in het land is het nog een tikkie extra genieten. Vorig jaar hebben we natuurlijk al een geweldige zomer meegemaakt, in ons nieuwe huis. Maar toen waren we hard aan het klussen en moest er zoveel.

Nu wonen we er gewoon. Ligt het IJsselmeer aan onze voeten. En we nemen het ervan. Het voordeel van eigen baas zijn, is dat je zelf je tijd in kunt delen. In de lunchpauze samen even een duik nemen en al nadruppelend weer achter de laptop. Wat vroeger stoppen met werken om voor de wedstrijd nog even af te koelen met een duik in het IJsselmeer. En voor het eten met zijn allen lekker te gaan zwemmen. Het is gewoonweg vakantie. Dat ik nog een beetje werk in die vakantie neem ik op de koop toe ;).





En 's avonds, als het langzaam een klein beetje afkoelt, loop ik weer eens een rondje door de tuin. Het is vertrouwd allemaal, het gegak van de ganzen, de kikkers die luidkeels kwaken en in het water plonzen als ik dichterbij kom. Ik hoor de golven klotsen en hoor de duizenden kleine mugjes, die zoemen dat het een lieve lust is. Een vuvuzelakoor in het klein. Hele wolken van zwarte kleine vliegmugjes hangen er tussen de bomen.
Ik kijk even naar de schapen, steeds meer exemplaren zijn zwart, omdat ze in de sloot zijn beland de afgelopen dagen. Ze moeten wennen, hiervoor stonden ze op de dijk en konden ze gemakkelijk het water in- en uitlopen.

Ik kijk, ik luister, ik voel de verkoelende wind. Ik voel me thuis. Thuis op vakantie.







Ballerina

Waar heel Nederland het afgelopen weekend op het strand of aan het water was, stond het bij ons in het teken van onze ballerina. Lotte had haar balletvoorstelling. Het hele jaar hebben ze er al naar toe geleefd. Wekelijks oefenden de kleuters hun pasjes. En nu was het dan zo ver.

Vrijdagnacht werd Lotte wakker, huilend, dat ze pijn had. In haar oren, haar buik en oh ja, ook in haar knieholte. En morgen moest ze naar zwemles en ballet, jammerde ze zachtjes. Joost stopte haar nog maar eens in en gelukkig viel ze weer in slaap.

Zaterdag was de generale. Spannundspannundspannund, vond ze het. Ik liet haar achter in het grote theater, waar ze op het echte podium nog een keertje gingen oefenen met alle pasjes. Een lange dag voor haar (en ook voor mij), want het liep zelfs een uur uit, pas 5 uur later waren ze klaar.

Maar daarna had ze er alleen maar zin in. Zondagmorgen stond ze al te trappelen. Ze zong in bad, waar we haar haren nog even wasten en uitkamden om een mooie knot te kunnen maken. Ze huppelde door het huis en vroeg of ik weer zo'n lekkere tas kon inpakken, met pakjes drinken, een fles water, druifjes, broodjes, een koekje en tictacjes om te snoepen en uit te delen.

Al om 11 uur waren we in het theater, dat langzamerhand volstroomde met giechelende en nerveuze meisjes en jonge vrouwen. Ik gaf haar nog een dikke kus, en daar ging ze, ergens naar achter, om opgemaakt en aangekleed te worden.

Om half 1 was het dan zover, de voorstelling begon. En het was nog spectaculairder en professioneler dan ik had gedacht. Het is maar een klein balletschooltje, met een ambitieuse en gedreven juf, die om het jaar een hele voorstelling in elkaar draait. Compleet met allerlei choreografie├źn, kostuums, een verhaallijn, mooie decors, allerlei attributen en heel veel talent.

Vlak voor de pauze was dan eindelijk Lottes groepje. De Diamantjes. De hele zaal slaakte een zucht van schattigheid. En dat waren ze ook. En wat deden ze het goed! (Lotte staat hier helemaal rechts).




Ook na de pauze waren er (heel) veel acts en dansen. Wat een talent, wat een gedrevenheid, wat leuk om al die jonge mensen zo te zien genieten en optreden. Maar wat was het ook warm in de zaal...

Toen na de slotdans alle tweehonderd leerlingen in een lange rij opkwamen om het applaus in ontvangst te nemen, kreeg ik nog wel even een brok in mijn keel. Moet je nou zien, mijn kleine grote ballerina!
Applaus ook voor Iris, de balletjuf, die een geweldige prestatie heeft neergezet.
En daarna was het nog niet afgelopen hoor. De meiden gingen terug, ergens hoog in het theater, om te wachten op de tweede voorstelling. Een donkere ruimte, zonder ramen, heel warm, gevuld met tientallen leerlingen die allemaal door elkaar heen aan het schetteren waren en over elkaar heen stuiterden. Daar moest Lotte nog wel een uur of twee wachten voor ze weer aan de beurt was. Ik vond het maar knap, want ik had het zelf al snel gehad.

Wel leuk om ook de achterkant eens te zien, met alle voorbereiding, de schmink, de zenuwen en de gezelligheid. Lotte bleef me maar zeggen hoe leuk ze het allemaal vond.
En na heel lang mochten ze weer. In een lange rij. Lotte voorop.


Via allerlei gangen en trappen, kruipdoorsluipdoor naar de coulissen. 17 dametjes met kroontjes op, hun jurk omhooghoudend op de trappen.





Zenuwachtig stonden ze te wachten. Nog een keertje het toneel op. Nog een keertje voor de grote zaal publiek.


En van achter de schermen mocht ik nog meegenieten van die stralende diamantjes.

Daarna was het nog meer wachten, voor het laatste applaus. Pas om half 8 waren we thuis, Lotte blij en voldaan en ik supertrots maar doodop.

Nieuwe huis/(tuin)genoten en andere dagelijksheden

Deze week kregen we zomaar 34 nieuwe huisgenoten. De schapen van de buurboer. Blatend kwamen ze over ons erf, op naar het landje.


Moeder zwaan bekeek de hele kudde wantrouwend. Wat is dat nou, naast haar sloot?
De schapen legden meteen contact met de buurschapen.
En vandaag werden de laatste schapen geschoren. Leuk om mee te maken.
Deze ondeugd was al in de sloot gedonderd. Dat is nog best een gedoe hoor. Een paar keer per dag moeten de schapen geteld worden. En dat gaat nog niet zo makkelijk.
Deze dame werd ontdaan van haar dikke vacht. Lekker fris met dit warme weer.
Isa vond het wel een beetje spannend om te zien (en Lotte wilde helemaal maar binnen blijven, die vindt schapen nog steeds een beetje eng).
Joost mocht ook helpen scheren.
Dit zijn ze nou, vind je ze niet lief?

Verder blijft er iedere dag heel veel werk in de tuin. Heerlijk om te doen. En iedere dag ontdek ik weer nieuwe bloemen en plekjes.


Lotte nam nog een lekkere duik in de jacuzi.
En Joost zorgde voor het eten.
Kijk, dit is mijn vierkante meter tuintje. Opbinden vind ik niet het leukste werk en alle sla en groente is doorgeschoten. Maar hee, er zijn echte zonnebloemen, korenbloemen en andere zomerse bloemtjes. Zelf gezaaid! Wie had dat gedacht?



Lotte laat haar trucje zien ("mama, als ik thuis ben, mag ik dan mijn trucje voor laten zien?")
De Menselijke Knoop!

Dit vinden anderen leuk nu