Ik ga op vakantie en neem mee...


Twee zwaar betattoeƫerde meisjes.....

Tot over een paar weken!

RoRo&co meets Jojo&co

Gisteren kwamen vrienden logeren. We genieten zelf al enorm van de plek waar we wonen. Iedere dag realiseer ik me wel wat een voorrecht het is, om op het mooiste plekje van Nederland te mogen leven. Maar nog leuker is het om dat plezier te kunnen delen. En plezier hadden we. Het was zo relaxed. Een beetje surfen, een beetje zwemmen in het IJsselmeer. Gamba's en Ribeyes op de bbq. Spelende kinderen in de tuin. En 's avonds het vuur aan. Het leven is mooi!








Mijzenfestival: Een Paard

Afgelopen zaterdag was ik met de meisjes naar het Mijzenfestival. Vooraf dubde ik nog een beetje of het wel kon, zo 's avonds laat. Maar het is vakantie en het zou vast wel goedkomen. Tegen 5 uur reden we naar een polder in de buurt. Hollandser kon het landschap niet zijn, met oneindige weilanden en wolkenluchten.

Isa was direct helemaal gelukkig: met een paardenkoets werden we van de parkeerplaats naar het festivalterrein gereden. Dit was eigenlijk al genoeg pret. Maar er kwam nog meer.
Overal stonden tenten en caravans, in oude schuren waren voorstellingen, er klonk muziek en de paarden stonden nog rustig te grazen voor de voorstelling.

We gingen in de Camera Obscura. Een caravan omgebouwd tot camera. Geweldig. Door kleine gaatjes in de wand werden de beelden van buiten geprojecteerd. Ondersteboven natuurlijk, maar het paardje buiten zagen we dus rechtopstaan, met de voeten in de wolken.

In deze oude schuur was de meespeelvoorstelling. Isa en Lotte kregen schortjes voor en oren op en tijdens de voorstelling voerden ze hun rol uit, net als de andere kinderen. Superschattig.

Lotte had nog wel erg getwijfeld of ze wel mee wilde doen, maar er waren niet zoveel kinderen bij de avondvoorstelling, dus ze moest wel. Achteraf was ze heel trots op zichzelf dat ze had meegedaan.

Er waren niet alleen voorstellingen, maar ook mooie kunstwerken. Ik denk dat ik nog even moet doorgaan met het sparen van mooie vergrijsde takjes uit het IJsselmeer. Wie weet bouw ik ooit ook nog wel zoiets voor in de tuin.
De kinderen konden hun poetsdiploma halen en een stukje rijden door de weilanden.



Dit was helemaal geweldig, ik moet het filmpje eigenlijk ook nog even uploaden. Een soort kop van Jut, waar je in een mechanisme je telefoon (of ander klein videocameraatje) kon doen. Na een klap met de hamer, vloog de camera de lucht in, en filmde een hele serie plaatjes, waardoor je later een tekenfilmpje had met een rennend paard. Echt een supervinding.

Voor de echte voorstelling was er nog een vertelvoorstelling, met een soort capoeira-achtige dans, in het weiland, waarbij de dansers paarden waren. De meisjes keken ingespannen. Leuk om te zien dat ze ook dit soort dingen mooi vinden en dat we dus echt niet altijd naar echt kindertheater hoeven te gaan.



En toen was de echte voorstelling. In een woord: indrukwekkend. Zo'n 13 paarden speelden een rol, waarbij ik deze Friezen het imposantst vond. Zo zaten we, in de wind, terwijl de wolken boven ons zeilden en het licht steeds gouder werd. Mooie muziek, een spannend verhaal over Floris de vijfde, de paarden en heel bijzondere dans.


Even leek het erop dat het zou gaan regenen. Maar de wind waaide de wolken weer verder en de zon kwam weer tevoorschijn.

Na de voorstelling zagen we nog net hoe de zon achter de horizon verdween. We namen de paardentram terug naar de auto en dronken thuis nog een warme chocolademelk om een beetje op te warmen en bij te komen.

Surfles

Eindelijk was het dan zover: een goed windje, niet te hard, maar ook niet te zacht. Een lekker zonnetje tussen de wolken, het water van het IJsselmeer behaaglijk. Joost en Isa waren er helemaal klaar voor. De eerste surfles. En ik stond natuurlijk ook in de aanslag met mijn fototoestel.


Als een hinde met haar lange dunne benen probeerde Isa haar evenwicht te bewaren op de plank.


Ze probeerde te voelen van welke kant de wind kwam en verzamelde moed voor het echte werk.
In de verte gleden bootjes voorbij. De golven kabbelden zacht om de stenen aan mijn voeten. Een paar zwaluwen scheerden over het water.

En daar ging ze, voor het eerst met zeil. Ze durf op een galopperend paard allerlei enge kunstjes te maken, maar dit vond ze best eng. Het was ook zwaar, dat zeil.
Maar even trainen voor net zulke spierballen als papa.

En later die dag probeerde ik het zelf ook weer. Vroeger op de middelbare school heb ik nog wel eens les gehad, ook op het IJsselmeer. En het ging net zoals toen, al viel ik er nu minder vaak in. Heen ging heel goed, maar terug moest ik steeds zwemmen.

Nog even oefenen ;).

Zomerse dagen


Wat een heerlijkheid, hoe de tijd verglijdt. Zo voelt dat in de zomer, alsof de uren van elastiek zijn, van vloeibaar elastiek. Zich uitrekken en terugveren. De tijd die loom voorbij gaat. Nog een wandelingetje in de tuin. Nog een duik in het bubbelbad. Een stukje zwemmen in het IJsselmeer. Ik lig in de schaduw en luister. Naar de vogels, de koeien en de kikkers. Ik zuig de zon in me op. Neem alle stukjes zomer in me op. De blote voeten in het gras. Zonnebrand op warme schouders. Een loom meisje dat even komt hangen in mijn schoot. Geschetter en getwetter in het bad. Een dutje in de hangmat. Een halve bladzij uit een boek. Een ijsje om af te koelen. Zo gaan de dagen voorbij.


Als het straks koud en regenachtig is, met grijze luchten en grauwe uitzichten, dan doe ik mijn ogen dicht en denk ik terug aan deze dagen.





Zelf gezaaid deze he, sjonge, wie had dat gedacht. Uit zo'n zakje zaad, met mijn twee linkerhanden.

Dit vinden anderen leuk nu