Finally herfstvakantie

Deze week was 't niet voor mij. Ik had er zo naar uitgekeken. Een weekje vrij. Tijd om te klussen. Om leuke dingen te doen, om lekker in het huis en de tuin te werken. Maar om verschillende redenen wilde het niet. Er ging van alles mis, een van de kippies werd doodgebeten door een roofvogel of vos, ik zat met Isa bij het ziekenhuis, gedoe met verwarming, veel werk aan het oude huis, er speelde gewoonweg te veel, ik kon het denken niet uitzetten en eerlijk gezegd was het gewoon een stomme week.

Als klap op de vuurpijl gleed ik gisteren ook nog uit op de trap. Ik was er klaar voor om een rondje te gaan hardlopen, vaak goed bij sombere gedachten. Op mijn sokken liep ik de trap af en ik gleed uit. Zo helemaal van boven, bonkerdebonkerdebonk tot onderaan de trap. Mijn stuitje schampte iedere tree en ik voelde meteen hoe stijf ik was. Auw!

Gelukkig ging het vanmiddag weer wat beter en zo begon, op de valreep toch nog de herfstvakantie.

Ik ging de tuin in en plukte een heel herfstboeket bij elkaar.


De zon kwam door en ging langzaam onder.

Ik zag wolken in de sloot en moest denken aan een gedichtje van Toon Hermans:

Alles is heimwee
Wolken en water
Alles is heimwee
Naar vroeger, naar later
Vroeger is over
Later - een ster
Gisteren is oud
En morgen nog ver

Het zag er niet alleen prachtig uit buiten, het klonk ook zo mooi. De klank van de herfst: het gegak van alle ganzen.
Ze verzamelen zich op de weilanden en vliegen op gezette tijden op. Zo'n mooi gezicht!
Ik keek naar het land, zwart van de bagger, de sloten worden geschouwd en we (Joost vooral) heeft heel hard gewerkt om alles netjes te krijgen.
Joost maaide nog een keer voor de allerlaatste keer het gras.
Ik maakte foto's. We hebben ieder onze dingen om rustig te worden ;).


Ik zag de zon in het raampje en telde mijn zegeningen. Zorgen en stress kun je best even stop zetten. Door er gewoon niet aan te denken. Door even naar buiten te gaan en de rest buiten te sluiten.
We beklommen samen de dijk en zagen de zon schitteren in de haven van Hoorn, in de verte.

De zon ging onder. De laatste keer deze zomertijd. Morgen is het om half 6 al donker.



De twee overgebleven kippies staan steeds dicht bij het raam, dat lijken ze gezellig te vinden. Zo jammer dat er eentje dood is. We wisten dat die kans erin zat, maar als het dan gebeurt is het toch wel zielig. Ze waren letterlijk van de leg, een dag of twee. Maar vanmorgen lag er weer een vers warm eitje, zo naast de schuifdeur.
Ik tilde de kipjes op en zette ze in hun hok. De avond viel. Een herfstvakantie-avond. Alsnog.

De seizoenen van 2009

Lente

Zomer
Herfst
Winter
De laatste hand leg ik aan het fotoboek van 2009. Een heel dik fotoboek van een bewogen jaar. Het jaar waarin we verhuisd zijn, onze nieuwe plek hebben verbouwd en onze wortels hier hebben gelegd. Het afgelopen jaar ben ik regelmatig bezig geweest met het boek. Er zitten heel wat gestolen uurtjes in. En iedere keer verwonder ik me weer. Hoeveel er hetzelfde is in een jaar. De seizoenen zijn er ieder jaar opnieuw. Ieder jaar weer sneeuwklokjes. Steeds weer foto's van zonovergoten avonden. De roodmetwittestippenpaddestoel komt ieder jaar weer voorbij. Maar als ik Isa en Lotte dan zo zie op de foto's, dan realiseer ik me hoe anders het intussen al weer is. Hoe groot ze alweer zijn geworden. Hoe klein ze toen nog waren.

Als ik de teksten doorlees, dan komt er weer heel veel terug. Dingen die ik eigenlijk vergeten was en waar ik nooit meer aan zou denken, als ik ze niet had opgeschreven. Maar gelukkig heb ik dat wel. Opgeschreven. Gefotografeerd. Genoteerd. De tijd als zand in mijn hand.

Tiktak, zo gaat de tijd.
Almaar harder.
Tiktak, zie hoe het gaat.
Weer een jaar.

Weldadig

Het regende. Al zo'n beetje de hele ochtend. Ik kon het weten, want ik had er in hardgelopen. Isa en Lotte hadden al een beetje tv gekeken, gespeeld, geprikt (bij het opruimen waren de prikblokken weer opgedoken), meegeholpen om de nieuwe kast schoon te poetsen zodat ie geverfd kon worden. Ik vond het wel tijd om iets leuks te gaan doen.


Iets herfsterigs, gezelligs. Iets knus. Isa wist al wel wat, die had 'm al zien liggen. Het Peperkoekhuisbouwpakket van de Ikea.

Ik had er een tijdje geleden nog eentje gekocht. De vorige keer dat ik trachtte zo'n ding in elkaar te puzzelen was jammerlijk mislukt. Ik had mijn handen gebrand aan de gesmolten suiker die als lijm moest dienen. Maar nu had ik de tip om gesmolten chocola te gebruiken. Dat lijmt veel beter en daar brand je je handen niet aan. Oke, nog een poging dus maar.

De chocolade was zo gesmolten. De meisjes hadden het bouwpakket al pasklaar neergelegd en verdeeld. De schrijfstiften met gekleurd glazuur lagen klaar. We waren er klaar voor. Klein beginnen dus maar. Met de schoorsteen. Die viel steeds halverwege al uit elkaar. Eerst probeerde ik nog wel netjes te werken, maar ik zat al gauw onder de chocola en de schoorsteenonderdelen ook. Dan maar met dikkere klodders. Dit moest gaan plakken. Voorzichtig zette ik het bouwwerkje weg, dan kon de chocolade drogen. Isa en Lotte waren al druk bezig met de glazuur. Ik hoorde Isa snuiven. Het ging niet zo netjes als ze wilde. Lotte was intussen stralend bezig met glazuur en chocolade en in kleine stukken geknipte spekjes (we hadden niet echt ander versierspul). Ik dacht nog even: wat gezellig, zo samen werken aan een herfstvakantie-activiteit.

Maar ja, toen moest het huis ook nog in elkaar. Met zijn allen probeerden we het recht te zetten. Binnen een tel brak een van de muren doormidden. "Ach, dat geeft niet hoor mam" zei Isa nog lief. Met nog meer chocola probeerde ik de muur te lijmen en er snel het dak op te zetten. Even leek het goed te gaan. Het stond!
Maar toen ik de schoorsteen er weer op zette en Isa en Lotte een beetje ongeduldig stonden te trappelen wanneer ze weer verder mochten met versieren, precies op dat moment stortte het huis in elkaar.

Ik slikte een vloek in en zei semi-vrolijk dat het ook niet uitmaakte. Dat ze het ook zo konden versieren. Lotte was al aan het denken en vroeg: Mama, telt het dak ook voor één speculaasje? Die zag het wel zitten, met het 'één koekje bij de thee'.
Isa wilde er iets moois van maken. Maar het ging niet. Het lukte niet en het werd vlekkerig. Ik zei nog dat het niet gaf, dat het evengoed mooi was.

Maar Isa gromde en stampte en verwoordde precies wat ik voelde:

"Ik word gewoon helemaal weldadig van zo'n peperkoekhuis."




En de middag eindigde niet leuk ook. We moesten naar de tandarts, waar Isa een gaatje had, in een melkkies die als een van de weinige niet loszat en dus gevuld moest worden. We gingen daarna op zoek naar winterlaarzen, want voor gympies werd het nu echt te koud. Die vonden we gelukkig, maar toen Isa de achterklep van de auto hard dicht gooide, klonk er een hard gegil: haar duim zat er nog tussen. Ze kreeg 'm er niet uit.

Ik snelde naar haar toe. Deed de klep open en zag een wit snoetje met een blauwe duim. Het deed zo'n pijn, zo'n pijn. In een naastgelegen winkel maakten we de duim schoon. Gelukkig bloedde het niet, maar het prikte zo en het deed zo'n pijn en het zweet brak haar uit.

Ik vertrouwde het niet en zo zaten we even later bij de Eerste Hulppost van het ziekenhuis. Waar de dokter zei dat 't best gebarsten kon zijn, maar dat hij er niks aan kon doen. Het zou een paar dagen flink pijn kunnen doen, een paracetamolletje kon helpen. En alleen als er veel bloed onder de nagel zou komen, dan zouden ze een gaatje in de nagel kunnen branden. Brrrr. Arme Isa.

Wat een geweldadige dag.

Milou

Vandaag mocht ik weer even met Milou knuffelen. Zo lief en zo bijzonder, zo'n wezentje dat zomaar opeens de wereld in kijkt. Die apenvoetjes, die glimmende oogjes. Ik ben nog steeds verliefd!







Zomaar wat plaatjes

Dit weekend puzzelde Isa de wereld in elkaar.

Ze zat ook boven op de wereld van blijdschap.
En op dezelfde dag was er een jongetje de week ervoor 3 geworden en kreeg hij van mij een piratenpak.

Zijn lieve zusje werd vandaag 1 en ik dacht. Waar blijft de tijd.


Vissen naar complimentjes

Het lijkt alleen maar voordelig: een groot genoeg huis dat je alle deuren gewoon achter je dicht kunt trekken en een rustig, netjes, plekje kunt vinden ver van de rotzooi.

Dat is ook zo en ik ben me ook best bewust dat we enorm mazzelen met alle ruimte. Maar het heeft ook nadelen. De afgelopen maanden had ik het te druk met van alles en trok ik steeds de deuren dicht. De meiden moeten zelf hun kamer wel opruimen, maar dat is altijd een beetje op het oog: spullen in bakken en kasten, zodat het op het oog een beetje netjes is.

Maar die bakken en kasten werden voller en ongestructureerder. En het werden er meer en meer. Een bak van de vakantie, nog niet uitgepakt, stond daar bijvoorbeeld al weken rommeltjes te verzamelen.

En zo langzamerhand had ik er een beetje genoeg van. Tijd voor opgeruimdheid. Maar steeds geen tijd voor opruimen. Daar kwam gelukkig vandaag verandering in.

Eerst de Voor-foto's.

Lottes kamer, met een tafel vol knutselspullen en allerlei knutsels en dingetjes op haar plank.
Overal dingetjes en dangetjes. En steeds alles kwijt, dat is het ergste.
De bovenkant van haar kast een verzamelplek voor dingen. Een bloesje dat nog best een keertje aankan, maar dat ik niet meer in de kast wil leggen. Nieuwe t-shirtjes die ik nog moet uitpakken. Schoolspullen. Een haarfrutsel, rommeltjes die op de grond lagen maar nu opgeruimd zijn boven op de kast.
Bij Isa leek het nog een beetje erger. Alhoewel, een paar weken geleden had ze zelf alle kasten helemaal leeggemaakt, omdat ze wilde opruimen. Toen alles in haar kamer lag, gebeurde er echter iets, waardoor ze het niet meer af kon maken. Een paar weken was haar kamer een ontplofte bom. Daarna hebben we toch alles snel weer in de kasten teruggestopt.




Maar vandaag ging ik aan de slag. Of beter gezegd: we gingen aan de slag. Ik had een grote vuilniszak en stopte daar alle halfkapotte dingen in, kleurplaten, knutsels die we wel gezien hadden, half complete knutselspullen, uitgedroogde potjes verf, af en toe afgeleid door Isa of Lotte die heel hard riepen: Dat mag niet weg, dat is mijn lievelings!

Ik heb ze naar beneden gestuurd, waar ze de hele middag hebben getekend, gelachen en gespeeld. En later hebben ze cakejes gebakken en ik hoefde maar een heel klein beetje te helpen.

Intussen was ik in de weer. Veegde het zweet van mijn voorhoofd, sopte nog een kastje, knoopte nog een vuilniszak dicht, trok nog een nieuwe van de rol en zo gleden de uren voorbij. Maar het werd netter en netter. Isa was erg blij, haar kamer was het eerste klaar. Meteen gingen ze spelen, met de poppen, die ze al een tijdje niet meer hadden aangekeken. Ik deed mijn ogen maar even dicht, daar gingen de net opgeruimde kasten.... Maar ze ruimden het zelf ook weer netjes op en dit is het eindresultaat:

(met flits, want het was al donker geworden).

Lege bovenkanten van kasten....

De vele knuffels die ze in hun leven hebben verzameld maar gezellig uitgestald in een kast, in plaats van in een mand gepropt. Dit nodigde meteen uit tot weer spelen.
Oeh, wat leeg en netjes! (allemaal even klappen aub)
De spelletjeskast. Zo netjes uitgestald valt het nog best mee, hoeveel ze hebben. Een plastic speelkasteel met poppetjes, een goocheldoos, puzzels en wat kleine dingetjes.
Oeh, wat netjes!
Of had ik dat al gezegd?
De knutselkast, favoriet, met soorten papier, stiften, verf, stickertjes, etui, Tess de tekenspin (benieuwd of ze die ook weer herontdekken, dat was zo'n sintcadeau dat even leuk was).
Oeh, wat netjes.

Volgens mij val ik in herhaling ;).

Bij Isa heb ik met een soort kauwgom de schilderijtjes op de muur gehangen. De drie linkse heeft ze zelf gemaakt al best een tijd geleden. Ik vind ze heel mooi zo samen.
Oeh, wat netjes!
Kijk, die posters, dat heeft ze zelf gedaan. Dat heb ik allang geaccepteerd. Ze mag haar kamer ook maken zoals zij 'm leuk vindt. Maar wel een beetje netjes graag!
En met netjes bedoel ik zoiets als dit:
Spelletjeskast.
Knutsel en spelletjesspullen.
Knutselspullen. Heerlijk, al die kastjes!
En alle knuffels, want je dacht toch echt niet dat dat andere kastje alle knuffels bevatte van dit huis...
Dit heeft Isa nog zelf even snel toevoegd, een oud matrasje, een gezellige deken, een hangmat voor de poppen. "want zo is het veel gezelliger". Okee dan.
En toen was het tijd voor zo'n overheerlijk cakeje.
En dit was 't resultaat: deze mogen allemaal weg. Ik heb ze extra goed dichtgeknoopt, zodat ze niet meer stiekem kunnen kijken wat erin zit....
Nu op naar het volgende project: de kasten beneden!

(niet meer vanavond hoor, ik doe niks meer)

Dit vinden anderen leuk nu