Opgravingen en een klimrek

We boften. 
Toen de speeltuin uit ons vorige dorp moest verhuizen, werden de oude speeltoestellen geveild. En wij 'wonnen' voor weinig het koppeljesduikrek. Kinderen juichen. Wij blij. 

Maar ja, toen moest dat rek zelf uitgeschept en opgehaald. Het kostte Joost een avond met de trekker en sterke helpende handen. En toen stond het rek in de tuin. Te wachten om in de grond gezet te worden. Nog niet zo makkelijk, want er waren vier grote gaten nodig. Diepe gaten. En dat in onze tuin.

Joost begon met scheppen en stuitte al snel op zo'n beetje een heel huis. In brokken, in de grond. Moest nog even aan Frank denken, die hier misschien wel hele mooie archeologische vondsten kon doen. Maar veel meer dan oude keukentegeltjes vonden we niet.

Die avond gingen we met zijn vieren aan de slag. Allemaal helpen. Met schepjes, een schop en een sloophamer voor de grote brokstukken gingen we de grond te lijf. Niet te geloven dat er toch nog zoveel groeit. We leven gewoon op een puinberg.


 

Van de stenen die ik vond, kon ik gewoon een muurtje metselen.






Maar na een paar uur hard werken, graven, brokstukken stapelen, in de kruiwagen doen, harken, cement erbij, rechtzetten, en nog meer bobdebouwerachtigheden, stond ie. Het duikelrek.



Ik was wel trots, zo met zijn allen gedaan. Met zijn viertjes samengewerkt op een stormachtige avond. Elkaar helpen en dan zoiets moois als resultaat. 

T.R.O.T.S.

Al met al duurde het tamelijk lang, de zwemlesperiode van Lotte. Vanaf oktober 2008 heeft ze zwemles. Weliswaar in het begin veel geplaagd door oorontstekingen, waardoor ze soms een week of 6 niet kon zwemmen, maar sinds ze met oordopjes zwemt, gaat dat veel beter. En ze vindt het leuk. Doet echt haar best. Luistert goed naar de badmeester of -juf. Maar het schoot dus niet echt op. 

Eind april was het eindelijk zo ver: ze mocht afzwemmen! Trots kwam ze met het laatste briefje aangelopen, net toen Opa en Oma haar een keertje brachten. Maar omdat het afzwemmen op een hele bijzondere gelegenheid was, moest Lotte nog even wachten. Na die twee en half jaar maakte een maandje extra ook niet echt meer uit.

Bovendien kon Lotte nog extra oefenen met kleren aan en met waterschoentjes. In april was dat nog niet zo makkelijk, passende waterschoentjes vinden en in onze uitgebreide collectie van dat soort schoentjes, zat geen enkel passend paar. Het kostte ons een dagje winkelen, maar eindelijk had ze schoentjes, van die ouderwetse plasticken. 

Met tranen in haar ogen kwam ze echter uit de les. Het gespje was kapot gegaan en het schoentje was gezonken. De badmeester had 'm op moeten duiken. Gelukkig zag ik nu opeens overal waterschoentjes en kon ik een extra paar scoren en kon Lotte nog een extra keertje oefenen.

Je zou zeggen dat ze met al die extra lessen enorm voorbereid was. Maar vorige week had de badjuf gezegd dat het afzwemmen vast prima zou gaan, maar dat ze nog wel moest oefenen met watertrappelen. Lotte helemaal in rep en roer, want hoe moest ze nou nog oefenen?

En zo gebeurde het, dat ze op de dag van het afzwemmen ook nog eens de normale zwemles wilde doen. Met zijn allen hebben we nog geprobeerd het uit haar hoofd te praten. Ze mocht niet voor niets afzwemmen, alles ging hartstikke goed. Misschien was het wel veel te vermoeiend, afzwemmen na een zwemles. Maar nee. Lot was vastbesloten. Ze moest en zou die extra les.

Van de week werd ze 's nachts al een paar keer wakker, met een enge droom en vanmorgen vroeg trippelde ze al heel vroeg naar mijn bed. Vandaag was het eindelijk zo ver. Het Afzwemmen voor het A-diploma. In de auto analyseerde ze haar gevoel. Ze vond het wel spannend, maar vooral leuk-spannend, maar toch ook nog wel een beetje eng-spannend. Isa had haar nog honderd keer verteld dat het nu alleen nog maar een feestje was. Dat ze het echt zou halen, of ze moest echt helemaal alles verkeerd doen. Ze vertelde Lotte dat ze zelf tijdens het watertrappelen gewoon stiekem de lijn vasthield. En dat ze ook niet het hele stuk borstcrawl had gedaan. Maar gezagsgetrouw als Lotte is, was ze toch vastbesloten om 'heel erg mijn best te gaan doen, want meer dan mijn best kan ik niet doen'. 

Na de eerste les vond ze het vooral nog leukspannend, al had ze al wel behoorlijk blauwe lippen van het koude water uit het sportbad. We namen een tosti en wat drinken om de tijd tot het afzwemmen te overbruggen en Lotte kroop steeds dichter tegen me aan. Toen we eindelijk naar boven mochten, vertelde ze me, terwijl een klam handje me vasthield, dat ze het nu toch echt wel eng-spannend vond. Ze klampte zich aan me vast en dook met haar hoofd in mijn nek. Ik fluisterde in haar oordopjes dat het helemaal goed zou gaan en dat het juist echt leuk zou zijn, een echt feest. En dat het ook wel logisch was, dat ze een beetje zenuwachtig was.

Het publiek stroomde binnen, terwijl de zenuwen een aantal wachtende kinderen echt parten speelde. Het harde gehuil van een paar zorgde er niet bepaald voor dat Lotte er geruster op werd.  Daar stond ze, voor de deur, te kijken naar het grote bad.


En toen moesten alle ouders weg. Ik gaf nog een knuffel en een high-five en met een lichte brok in mijn keel liet ik Lotte achter, met haar bibbers in haar buik. Het zwembad was klaar voor een feestje.


En daar kwam Jip het nijlpaard uit de lift. De muziek ging hard aan en daar kwamen ze.

 In een lange sliert liepen de kinderen langs het bad, langs het publiek. Een heleboel bestwelzenuwachtige kinderen. Ik slikte een brok in mijn keel weg.
 En daar begon het echte werk. Zodra ze in het water lagen, was de spanning over. Lotte zwom echt heel netjes en heel snel.


 En ze dook maar een klein beetje plat en zwom zonder moeite door Het Gat. Dat had ze vanaf de eerste keer geweldig gevonden. Terwijl haar grote stoere zus Isa daar heel veel moeite mee had gehad.
 

In het publiek filmden en fotografeerden alle trotse familie. Ook Lotte was goed vertegenwoordigd, met alle opa's en oma's. Zelfs Isa had haar paardrijles omgezet om erbij te kunnen zijn. En dat wil wat zeggen, want de zaterdag op de manege is de allerleukste dag van de hele week.


Het hele rijtje werkten ze af. Met kleren zwemmen, schoolslag, rugslag, drijven op buik, drijven op rug, het gat, borstcrawl, rugcrawl.



En toen zat het er bijna op. Alleen nog watertrappelen. Maar goed ook, want haar lippen waren inmiddels paarsblauw geworden.



En misschien wel dankzij het extra oefenen, ging het watertrappelen als een zonnetje en kregen alle kinderen hun diploma.


Het Zwemdiploma!

En ook nog een handje van Jip! En thuis gebakjes en dikke knuffels. Wat zijn we trots! En Lotte zelf is nog het allertrotst!

Allerlei dingen

 Isa is bijna jarig. 10 jaar wordt ze alweer. We hebben samen een uitnodiging gemaakt voor haar feestje.


De afgelopen dagen heb ik veel in de tuin gewerkt. Alles is zo enorm gegroeid. Niet alleen de bloemen en de mooie planten, maar ook al het onkruid. Manden vol heb ik gesnoeid en uit de grond getrokken. En zo leuk, want dan tussen al het onkruidgroen, kom je opeens weer prachtige bloemen tegen.

Niet al het onkruid moet weg trouwens, want de kamille vind ik juist prachtig staan.

En waar ik eerst dacht dat er helemaal niksnoppesnada zou opkomen van onze ingezaaide bloemenweide, zie ik nu tussen het gras toch wel onbekende dingen omhoog komen. Zou het dan toch?


Zo mooi, deze tijd van het jaar. Alle vogels. Ik was nooit een vogelmens, maar ben het hier zo gaan waarderen. Alleen dat gekwetter al. Zo langzamerhand begin ik een paar vogelgeluiden te herkennen. Als ik een rondje over het weiland loop, zie je de grutto's gekke toeren uithalen in de lucht. De zwaluwtjes scheren langs en maken mooie capriolen. In de bomen hoor je overal gekwetter en vogels vliegen af en aan met dingetjes in hun bek.

 Het gras is zo hoog.

  De zwaluwen zijn niet vast te leggen. Voor een filmpje zijn ze te klein en te snel. Maar iedere dag ga ik er wel even voor zitten. Zeker met deze regendagen, als ze zo heel laag vliegen. Echt zo leuk!
 Ha! Het koppie steekt toch boven het hoge gras uit.

Alles is heimwee.
Wolken en water.
Alles is heimwee.
Naar vroeger. Naar later.
Vroeger is over.
Later een ster.
Gisteren is oud.
En morgen nog ver.

Toon Hermans

Nu is nu. Maar ik denk vaak aan dit gedichtje als ik langs onze sloten loop.

De tuin is op sommige plekken ook nog een ondoordringbaar onkruidbos. Met manshoog kleefkruid en brandnetels. En enorme berenklauwen groeien er. Heeft ook weer wat.
 Zo mooi, het licht en de schaduwen in de tuin.
 En mijn lievelingsboom staat nu helemaal in het blad!
 Kijk, deze kwam ik zomaar tegen, eerst verscholen tussen al het onkruid en groen. Overal staan vlierbesstruiken en die groeien wel een meter per dag ofzo. Ze overwoekeren alles. Maar nu heb ik heel veel weer weggeknipt.


 Ook de hosta's doen het zo ontzettend goed! In onze vorige tuin waren ze altijd na een week half opgegeten door de slakken. Maar de grond waar ze hier in staan is heel slecht, met heel veel kiezels en grind. Vroeger lag hier een soort van asfalt lijkt wel. Kennelijk kunnen de slakken daar niet tegen en de planten gelukkig wel!

 De boom voor mijn kantoor staat zo mooi in het blad. De catalpa krijgt pas heel laat blad, maar het is zo mooi lichtgroen, een beetje mediteraan vind ik het. En er zitten ook weer zoveel vogeltjes in, die vlak voor me heen en weer vliegen.
 De regen heeft de tuin goed gedaan. Het ruikt daarna zo lekker en alle druppels zijn zo mooi.


 De kruiden staan in bloei.

 En hoera! De papavers die we vorig jaar geplant hebben slaan goed aan. Enorme knoppen zitten er in. En vanmorgen was er eentje open gegaan. Helaas was net de batterij van mijn toestel leeg. Hij zit nu in de lader. In een volgend logje wel foto's.
 Uit de tuin van mijn schoonouders en nu goed aangeslagen: gebroken hartje.


 En ook deze is uitgekomen van het gezaaide spul. Moet vlinders en vogels aantrekken en ik zie inderdaad ook best veel vlinders in de tuin. En vogels hadden we altijd al ;).




Ook zo fijn, van die wapperende was, die dan ruikt naar tuin.

En deze kwam ik tegen. Isa, net een weekje oud.

En hier was ze twee, waren we in Australie, 6 weken aan het rondreizen. Met Lotte in mijn buik.

En hier was ze 1. In deze vakantie leerde ze lopen. Time flies.

Dit vinden anderen leuk nu