Wat er gebeurt als je het leukste feest van het jaar cancelt

Het stond al een jaar in de agenda. Het weekend van de langste dag. Endless Summer. Onze camping één weekend geopend voor onze lieve vrienden en vrijdenkende geesten. De traditie die vorig jaar begon.

Het gonzde. Er werd over gepraat. Nieuwe tenten gekocht. We hadden er allemaal zo'n zin in. Ons gemoed was dan ook zwaar toen Joost en ik die woensdag de knoop doorhakten. Het weerbericht was zo slecht. Het zou het hele weekend regenen. En koud zijn. Vorig jaar waaide het weliswaar op dag 1, maar begon het pas in de nacht te regenen. En de herinnering aan de verfomfaaide, verzopen katjes in de modderbende van wat eens een prachtig weiland was, werd weliswaar bedolven onder de mooie herinneringen van vuur en muziek en gezelligheid, maar knaagde toch. Het weiland was drassig. Nu al. Weeronline gaf weercijfer 1. Verdubbelde dat weliswaar tot een 2 op de zondag. Maar toch. Het was jammer, maar soms moet een mens verstandig zijn.
We kregen berichtjes binnen, dat mensen het snapten. Dat ze het jammer vonden, maar wel begrijpelijk. Dat we dan maar uit moesten kijken naar eind augustus, want die prachtige zwoele nazomer, die gaat er natuurlijk komen. Dan hebben we gewoon wat extra om naar uit te kijken.
We kregen ook berichtjes van mensen die desondanks gewoon kwamen. Mijn vader en Hannie, die als zigeuners Europa hadden doorkruist en die ik al drie maanden niet had gezien. Die kwamen gewoon. Eventjes maar. Even gedag zeggen. Koen kwam ook. Berend hield het niet meer. Die heeft het iedere dag maar over de trekker, waar hij op wil en de bus, die hij wil besturen. En ook Marijn wilde met Lotte spelen. Hij zou gewoon even langskomen. Net als Rob, die hier zijn eigen aanleunwoning heeft. Het debriefen van het feest zou vast ook een hoop gezelligheid opleveren. Ze kwamen en namen lunch mee. Rob had zijn dochter Anna mee en voor haar regelden we 'vakantievriendin' Jade, die hadden elkaar vorig jaar gevonden en hadden allebei zo uitgekeken naar het weekend. 

En ondanks dat ik zelf alles had afgehouden - ik sliep al weken lang heel slecht, lag steeds uren wakker 's nachts om dan net in slaap te vallen voor de wekker ging, ik was een beetje aan het einde van mijn latijn -  werd het druk. 

Maar dan niet die drukte die je zelf maakt voor een feestje. Dat je hoopt dat iedereen het leuk gaat krijgen. Dat je van alles in huis haalt, want heb je wel genoeg. Dat je een beetje zenuwachtig bent en als een kip zonder kop rondloopt en het hele feest een beetje langs je heen gaat.

Het was de drukte van lieve mensen, die eigen zijn, tegen wie je kunt zeggen dat je even niet lekker in je vel zit, en die dan een broodje voor je maken, of koffie voor je zetten, en lekker hun gang gaan. De kinderen speelden buiten. Werkten aan de hut, vooral de jongens van boven de veertig. Ze dartelden door de tuin, ook al was het koud en regende het.

Ik haalde Isa op van de manege en kwam thuis in een nog gevulder huis. Vrienden uit het dorp hadden lucht gekregen van deze 'light'versie van het feestje en vonden dat je moet vieren wat je vieren kunt en kwamen ook. En zo regelden we opeens eten voor meer dan 20 man. Joost had al kippendijen gemarineerd. Die gingen op de bbq. Onze moestuin voorzag ons van sla. We hadden wat broodjes en nog wat knakworsten in blik. Het was niet veel, maar we deelden. En toen het bier op was, werd er bier gehaald uit eigen huis. Het vuur stond aan. We werden doorrookt (ik ruik het nog) en doorweekt. 

Maar 'life isn't about waiting for the sun to shine, it's about learning to dance in the rain'. En dat deden we. De muziek aan en dansen maar. Er werden marshmellows opgehaald, die geroosterd werden boven het vuur. En warempel. De zon kwam eraan. 'Regenboog-alarm' werd er geroepen en ik snelde de dijk op. Een gekleurd lint door de lucht, helemaal van het water tot aan de andere kant in het land. Ik hoorde de muziek uit de tuin. Gelach. Kinderen die op en neer sprongen op de trampoline, met doorweekte broeken en zwarte voeten. En zonnebrillen, tegen de rook.

Als een van de eersten taaide ik af. Moe, afgepeigerd, maar doorrookt van het kampvuur en met een blij hart. Dat ik die nacht weer niet sliep, maakte niet veel uit. Dit was een avond om nooit te vergeten.

En het mooiste: het echte feest komt nog. Dat is wat er gebeurt als je het leukste feest van het jaar cancelt.


































De hut

Je dromen waarmaken.

Als er een iemand goed in is, dan is het Joost wel. Hoe onwaarschijnlijker de droom, hoe groter zijn drive om 'm waar te maken. Ik weet nog goed, dat ik glimlachend schudde met mijn hoofd, toen we voor het eerst langs dit huis reden. Het stond al jaren te koop. En Joost wilde het hebben. Ik zag vooral de beren op de weg. Die er wel waren, maar die hij vakkundig een voor een uit de weg ruimde. 

En toen onze grootste droom was waargemaakt, leven op het mooiste plekje van Nederland, met alle vrijheid, bleek dat de voedingsbodem voor nog veel meer dromen. Zoveel mogelijkheden. 

Met de meisjes fantaseerde hij mee. Hoe zouden ze hun kamer willen? Wat wilden ze nou heel erg graag? Ze tekenden plattegronden, met glijbanen vanuit het raam en kabelbanen en weet ik veel wat. 
En we maakten een stukje droom waar. Met de kabelbaan. 

Ze fantaseerden over hutten. Plekjes in het gras alleen voor hen. Een glijbaan vanaf de dijk het water in. Alleen het denken in mogelijkheden is al geweldig, maar samen bedachten ze ook veel manieren om stukjes droom echt uit te voeren. Joost maaide geheime plekjes in het weiland. Ze tekenden samen allerlei plattegronden en indelingen voor hutten. Joost spaarde hout.

En dit voorjaar begonnen ze. Stap voor stap. Want dromen is een. Maar uiteindelijk moet je toch zelf actie ondernemen. Bedenken wat je graag wil en kijken hoe je dat beetje bij beetje kunt uitvoeren. Hard werken moet je, voor je dromen. Maar werken is leuk. Het gevoel dat je in controle bent, dat je zelf kunt bepalen hoe jouw wereld er uit komt te zien. Met de mogelijkheden en beperkingen die er zijn. 







Al heel wat uren zitten erin. Veel met Lotte, als Isa op de manege of bij de paarden is. Maar ook met zijn drietjes zijn ze aan de slag. Aan het overleggen, bespreken, bedenken hoe iets handig kan.

En soms beginnen ze wel met zijn drietjes, maar staan er een uurtje later alleen nog maar drie jongetjes van boven de veertig te timmeren, omdat de meisjes een kleefkruidgevecht aan het houden zijn.










Langzaam krijgt de hut steeds meer vorm. Er komt een veranda met uitzicht op de sloot. Een steigertje aan de waterkant. Een gat in de vloer om een emmer door te laten zakken, om snoepjes op te hijsen. Er komen wanden en een dak. Het wordt prachtig. Precies zoals ze zelf willen. Volgens de filosofie van Bob Ross. "let's build a happy little tree, exactly where you want, there are no limits here".



En straks hebben ze niet alleen een hut gebouwd, maar ook een manier van leven.

Zomers, ondanks de regen

Take it or leave it.
Hollandse zomers.

En toch, zomerse regen is echt anders dan de regen in de winter. Met je bloten voeten door het natte gras is een heerlijke sensatie. Na het eten nog een stuk wandelen terwijl je de mist ziet opkomen, is bijzonder. De druppels tussen alle bloemen, toch een beetje sprookjesachtig.

De moestuin groeit er welig door.
































Dit vinden anderen leuk nu