Flipperkast


Als er iets is wat ik de afgelopen dagen of weken heb geleerd, is het wel dat het leven een flipperkast is. Iedere keer als ik net weer dacht een beetje grip op de situatie te hebben en uit te kunnen kijken naar een datum waarop er meer duidelijk zou worden, veranderde er weer van alles. En net wanneer we min of meer opgelucht adem haalden, draaide het nieuws weer de andere kant op. Ik voel me net zo'n balletje in een flipperkast. Heen en weer. Tikketikketikke tussen die ketsdingen (hoe heet zoiets). Af en toe heel even in zo'n gaatje rusten en dan weer gekatapulteerd worden. Van links naar rechts van voor naar achter. In de hoop op goed nieuws. Op duidelijkheid. 

Maar als er me een ding duidelijk is geworden: zo gauw deze rotziekte je familie binnenkomt, is er geen zekerheid en duidelijkheid meer. Die is er eenvoudigweg niet, hoe graag de medici dat ook zouden willen. Dus het is nu een kwestie van oefenen in het omgaan met de situatie, met de onzekerheid en iedere dag nemen zoals hij komt. We doen met zijn allen wat we kunnen en ik probeer zo goed mogelijk te helpen. Sterk te zijn voor mijn eigen gezin. Steun te zijn voor wie het nodig heeft. En dankbaar te zijn voor ieder moment. Alle liefde die erbij komt kijken, dat is ook heel mooi. En we gaan er gewoon voor. Stapje voor stapje vooruit. We koesteren meer dan ooit wat er is en plukken de dag met alles wat we kunnen.

De situatie kunnen we niet veranderen. De manier hoe we er mee omgaan wel.

 Dus we vierden de dag maar weer, met een gezellig etentje, een wijnwandeling en vuur aan het water.




Ik trok mijn renkleren maar aan en rende mijn hoofd leeg.





En ik zwom een heel eind. Best grappig, met de auto reed ik een eind verderop naar het hotel aan de dijk. Daar trok ik aan het water mijn jurkje uit en legde die tussen de stenen. Twee mensen zaten te roken en cola te drinken en keken een beetje verbaasd. Ik stapte het water in en zwom weg. Zon'beetje vanaf het zwarte stipje aan de kant op de foto hierboven. Helemaal om de palen met visnetten.



Naar het strandje iets voorbij de bocht. Daar had ik een handdoek neergelegd en klom ik de dijk weer over. Zo'n 800 meter was het. En het voelde heel stoer!


Het water is altijd fijn, maar nu extra. In dat flipperkasthoofd van mij brengt het rust. Naar mooie dingen kijken geeft een positief gevoel en hopelijk straal ik dat dan ook weer uit naar mensen om me heen.



In de tussentijd was mijn nichtje ook nog vier geworden. Na een heftige nacht met amper slaap wilde ik daar toch even heen, voor het ziekenhuisbezoek. Het gewone leven gaat gewoon door en de twee meiden speelden heerlijk met het nieuwe cadeau. Zo eentje wil ik ook wel in grote mensenformaat ;).



Soms hoef je ook niets anders te doen dan alleen adem te halen. 
Rustig in en uit. De dag gaat weer voorbij en er komt een nieuwe dag met een nieuwe frisse blik, waarbij we met hernieuwde energie de dingen weer aan gaan.



Naar mooie dingen kijken is voor iedereen goed. Dit vond ik mooi.







Over stieren en een regenboog


Nu het broedseizoen voorbij is, is de pontjeswandeling weer open. Dwars door het weiland van dorp tot dijk. Op een van de mooiste avonden van dit jaar liep ik daar. 

Om van weiland naar weiland te komen, moet je verschillende sloten over met een trekpontje.


Door het hoge gras, midden in de natuur. Hazen die voorbij racen. Hoog in de lucht alle vogels. In het groen aan de waterkant allemaal gesnater en gekwek. (helaas ook veel bijtende insecten, mijn benen zaten in no time onder de bulten, maar dat vertel ik er niet bij om het romantische plaatje niet te verstoren)




Alhoewel, romantisch....

Ik was al bijna een uur onderweg toen deze jongens me nieuwsgierig aankeken, terwijl ik veilig achter het hekje van de pont stond. 
Sja, wat nu. Ik kan wel terug, maar daar heb ik geen zin in. Bovendien zei het bord dat je dieren kon tegenkomen en dat je ze niet moest benaderen. Maar zo'n bord zou er ook niet staan als het levensgevaarlijk was. Ik had niets roods aan, behalve dan een rode kop.

Dus ik besloot door te lopen. Rustig langs ze heen en langs de rand van het weiland naar het volgende landje, waar het veilig was.


Dat ging goed. Maar een paar landjes verderop stonden er opeens wel heel veel stiertjes. Hele nieuwsgierige. Terug kon niet meer, vond ik, dus maar door. Maar steeds dichterbij naderden ze me. En steeds harder kwamen de anderen aangegaloppeerd. Ik durfde niet te rennen, maar zwalkte zo snel als ik kon tot voorbij het hek. Pfoei...


Nu ik veilig was, kon ik weer genieten van de schoonheid.





Dat was me een wandeling wel!

Naast de stieren een andere filosofische overpeinzing. 
Iets wat ik me al veel langer heb voorgenomen en probeer te doen: in kleine dingen aardig zijn. Het is niet groot en levendschokkend. Het kost weinig moeite. Mensen laten weten dat je aan ze denkt. Een kaartje sturen. Een compliment maken naar een vreemde als er iets positiefs in je opkomt 'jee, wat een gave jurk heb jij zeg'. Iemand de weg wijzen en even meelopen. Iemand oprecht bedanken als je ergens blij mee bent, ook al is het in een winkel en is het iemands werk om het te doen.

Ach, vaak zou ik veel attenter willen zijn en vergeet ik veel te veel. Zou ik een betere vriendin willen zijn, een lievere moeder, een strakkere ondernemer. Zeker aan het einde van het jaar, dan loopt er zoveel naast elkaar en dan schiet het er wel eens bij in, iets liefs voor de juf, het afscheidscadeau voor iemand zo mooi maken als je eigenlijk in je hoofd had, wat vaker informeren of langsgaan bij deze en gene. Er kan heel veel beter. 

Maar soms lukt het me om niet te streven naar perfectie. Dan ben ik lief voor mezelf en koop ik een mooie bos bloemen. 


In deze gekke weken merk ik omgekeerd ook hoe fijn het is. Als een vriendin je aankijkt en vraagt 'maar wat heb Jij nodig?' als je vertelt dat er even 'system overload' is, als je een lief meelevend appje krijgt en je merkt dat mensen meedenken en meevoelen. Het zijn maar kleine dingen. 

En heel toevallig stond dit in mijn Flowcalender.



Ja, dat zijn doelen! Iedere dag een regenboog proberen te zijn in de dag van iemand anders.
Als iedereen dat nou doet. Dan wordt de wereld een heel stuk mooier.

(in mijn achterhoofd wordt nu de muziek opgezet 'het zijn de kleine dingen die 't 'm doen, die 't 'm doen....')

Dus hieronder nog wat mooie plaatjes, die misschien wel zorgen voor een kleine regenboog in jouw dag....


Dagelijks leven

Een kijkje in de momenten van afgelopen week.


Lezen in de hangmat.


Afgelopen maandag was deze lupine de enige kleur op een dag vol regen.


Druppels.
Druppels.
Druppels.


Oh nee, toch nog meer kleur. Als je kleur eet, verdrijft dat het grijs ook een beetje.


Vaderdag. Foto van 20 jaar geleden. Op mijn afstudeerfeest. Met mijn lieve vader.
Gek idee dat hij daar maar een paar jaar ouder is dan ik nu....


Met dat warme weer is een korte renbroek onontbeerlijk. Het nadeel van korte broekjes is dat de leuke flodderige vaak een beetje schuren en de strakke korte of opkruipen, of lelijk zijn. Nu vond ik er eentje bij de H&M die beide combineert. Hij zit superlekker!


De lekkerste manier om vlees klaar te maken. Op de oerversie.


Na een lange eerste zomerdag vol regen kwam de zon op het allerlaatst toch nog even een knipoog geven.


De dag afsluiten aan het water. Sit back and train the monkey mind. Ik doe nu een paar jaar Headspace en ik heb er nog steeds zoveel baat bij.


Dag eerste zomerdag!


En goedemorgen maar weer!


De vele regen doet de tuin groeien en bloeien.





In de afgelopen week gebeurde er weer van alles wat een grote wissel trok op ons allemaal. Het is niet niks en ik moet moeite doen om niet overspoeld te worden door alle emoties. Maar even mezelf verwennen.


En een glimlach in de dag van een ander brengen.


Wandelingetje. Mijn lijf vindt hardlopen even wat minder, maar er zijn gelukkig genoeg alternatieven.


Haai Sam!


Oerkracht. De natuur is zo bijzonder.


Wat ben ik toch dol op dat groene landschap. Wat is de zomer toch mooi.


Zeeuws knoopje, delicaat bloempje.


Druppels. Druppels. Druppels.







En na iedere regenbui komt weer zonneschijn. Zowel letterlijk als figuurlijk.





Vroeg op, om 6 uur in de auto voor een project.


Maar eerst het water even gedag zeggen.


Andere koek!


Wandelingetje in Edam. 


Dit vinden anderen leuk nu