Bevroren


Later die ochtend ging ik er weer op uit. Het is zo mooi buiten, dan gaat het kriebelen en kan ik niet meer stil zitten. Mijn camera maar weer eens meegenomen en gewandeld door Edam, bij het Purmerbos en langs de knotwilgen van Middelie.

Gek hoe de winterse rijp en mist je oriƫntatievermogen aantast. Afstanden zijn lastiger te schatten, je kunt niet verder kijken dan een meter of 100, waardoor het wel een letterlijke les 'leven in het nu' is. Daarbij lijkt ook de tijd een beetje stil te staan. Geluiden klinken anders met die rijp aangevroren aan de bomen. De kleuren zijn vervaagd alsof je naar een oude film aan het kijken bent. De kou tintelt op je wangen en je adem maakt wolkjes. Bevroren schoonheid.





























Wintersprookje


Ik sliep uit tot 9 uur. [IK SLIEP UIT!!!! - #grootgeluk] en toen ik naar buiten keek, toen viel mijn mond open. Snel eruit en op pad. Wat een sprookje!




























Dit vinden anderen leuk nu