Uit balans


Mijn blog doet misschien voorkomen alsof ik altijd bloemenkindmetblijeeikelhoofd ben, dat idee krijg ik tenminste zelf wel eens als ik door de verhalen en foto's terugblader. Maar dat is natuurlijk niet de hele werkelijkheid. Ik schreef dat al wel eens vaker, dat dit blog een plek is waar ik mijn mooie dingen verzamel en spaar, waar ik de dingen vastleg waar ik blij en dankbaar van word. Maar dat betekent niet dat ik altijd blij en dankbaar ben.

Hoewel het mijn insteek is om vooral om je heen te kijken naar wat je wél hebt, al vlakbij, voorkomt dat niet dat ik soms overvallen wordt door het verdriet om wat er niet meer is.

De afgelopen maand was een gekke, waarin ik de achtbaan van vorig jaar regelmatig weer helder in mijn hoofd had. Nog steeds kan ik het soms niet plaatsen hoe gek en snel het is gegaan en hoeveel liefde er nu weg is, nu Ans er niet meer is. Het maakt me verdrietig en brengt me uit balans. Hoewel ik alles ogenschijnlijk rationeel een plek heb gegeven, word ik steeds weer rond 2 uur wakker en val ik pas in slaap als het weer licht is. Inmiddels herken ik het patroon, maar dat neemt niet weg dat ik er overdag last van heb. Slaaptekort versterkt alle stomme dingen en maakt relativeren lastig en het verdrietige gevoel dat om me heen hangt dikker.

Maar het hoort erbij in het leven, verdriet is de rauwe achterkant van liefde en het is niet erg als het niet altijd zomer is in mijn hoofd. Dus ik dook even onder en hield me vast aan dat wat er wel is, nog steeds, iedere dag. Ik stopte mijn neus in de bloemen in de tuin en zwom in de regen.

Balans komt wel weer.

1 comment:

Conny said...

Af en toe moet je toegeven aan je verdriet en dat ventileren (op een blog) kan ook geen kwaad. Er zijn meer bloggers die ik volg waarvan ik denk: die zijn wel érg gelukkig altijd, maar soms krijg je een terugval en ben je wat somberder. Je kunt niet iedere dag gelukkig, vrolijk, optimistisch, grappig of lief zijn. En dat lijkt mij heel normaal. Ik heb zat mensen gekend die altijd opgewekt waren om een paar maanden later met een burn-out thuis te zitten.
Dus laat gaan die traan en morgen is het weer over....

Lieve groet,
Conny
papillon60.blog (ben verhuisd met mijn blog)

Dit vinden anderen leuk nu